Çizgi roman okumalarımda bu kez yoluma çıkan metin Étienne Davodeau’nun Lulu: Bir Kadın adlı eseri oldu. Başkarakterimiz Lulu, yıllarca ailesine, eşine, çocuklarına adanmış bir hayat sürerken bir gün her şeyi ardında bırakıp gitmeye karar veriyor. Daha doğrusu, gittiği bir yerden eve dönmemeye karar veriyor. Hikâye ise onun yokluğunda kalanların gözünden, yani üçüncü kişilerin anlatımıyla aktarılıyor.
Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim: Bu kitabı hiç sevmedim. Yazarın anlatmak istediği duyguyu ve dönüşüm hikâyesini yeterince güçlü bir biçimde kurabildiğini düşünmüyorum. Lulu’nun özgürleşme süreci doğrudan onun iç dünyasından değil, çevresindekilerin diyalogları aracılığıyla aktarılıyor. Bu tercih, hikâyeyi dolaylı ve mesafeli kılıyor. Anlatının merkezinde olması gereken Lulu, ironik biçimde kendi hikâyesinde bir hayalete dönüşüyor.
Davodeau belli ki bir özgürleşme hikâyesi anlatmak istemiş, ancak bu özgürleşmeyi hissettiremiyor. Sonuç olarak benim için Lulu, duygusal bağ kuramadığım, anlatmak istediğini tam olarak anlatamayan bir metin olarak kaldı.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.