Yazar, sade bir köy hikâyesi anlatıyor gibi görünse de, aslında emeğin değersizleştiği bir dünyanın kapısını aralıyor. Sessiz, gösterişsiz ama derin bir metin bu. Okudukça, “küçük insanların” büyük sessizliğini duyuyorsun; onların hayatı, hiçbir zaman sahnenin ortasında olmamış ama her şey onların emeğiyle dönmüş.
Başkahraman, hayatını başkalarının düzenini ayakta tutmakla geçiren bir işçi. Gücünü, gençliğini, sağlığını verir ama karşılığında yalnızca bir tabak yemekle bir çatı bulur. Yine de isyan etmez, çünkü kimsenin ona farklı davranacağına hiç inanmamıştır. Bu teslimiyet değil, yorgun bir kabulleniştir aslında.
Yazarın dili öyle sade ki, birkaç satırda bir insanın tüm yaşamını anlatabiliyor. Göstermeden anlatıyor, yargılamadan düşündürüyor. En çok da “adalet” dediğimiz şeyin ne kadar kolay unutulduğunu hatırlatıyor.
Ve hikâye bittiğinde, içinden şu cümle geçiyor: bazı insanlar sessizce yaşar, sessizce gider ama ardında çok gürültülü bir vicdan bırakır.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.