Kitap, Özdemir Asaf’ın ölümünden sonra geride kalan defterlerinden, dergilerde yayınlanmamış şiirlerinden derlenmiş bir seçki. Teorik olarak bu fikir kulağa çok cazip geliyor çünkü “görülmemiş Asaf”a ulaşmak umut verici; ancak uygulama kısmında bence dengeler bozulmuş.
İlk büyük sorun, şiirlerin kimi zaman çok da özenle yerleştirilmemiş hissi vermesi: bazı sayfalarda bir değil, iki-üç şiir aynı anda yer alıyor. Bu düzen, okuyucu olarak benim için ritmi bozuyor; şiirin kendi içine çekme gücünü zayıflatıp bir nebze “tekrar tekrar okuma zorunluluğu” hissettiriyor.
Dil ve ifade bakımından da “yoğun ama eksik”: Asaf’ın duyarlılığı belli, iç hesaplaşmaları açık, ama bence bazen bu duyguların derinliğine tam inememiş. Bazen bir dizeyle dokunacağını sanıyorsun, ama arkası tamamlanmamış gibi kalıyor. Bu da şiirin bıraktığı etkiyi yüzeysel hale getiriyor.
Kitabın teması hüzünlü, yalnızlık duygusu, özlem, pişmanlık sık sık karşımıza çıkıyor. Ama bu temalar o kadar yoğun işlenmiş ki, “mutluluk” kelimesi başlıkta olsa da bana samimi bir umut ya da aydınlık his vermedi; tam tersine, bir boşluk hissiyle bastıralmış acılar içinde savrulmuş gibi hissettirdi.
Ayrıca, bazı okuyucuların bahsettiği “yalınlık” fikri bana inandırıcı gelmedi; bazı şiirlerde Asaf’ın kendine özgü o çarpıcı sözcük seçimi gölgede kalmış, sıradan bir melankoli defterini karışmış gibiydi.
·
1 +1'leme
·39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.