Ölümden korkuyor muyuz? Ya da onunla yüzleşebiliyor muyuz?
Irvin D. Yalom bu kitabında genel olarak “ölüm” ile karşı karşıya kalmış hastalarının terapilerinden kesitler ile karşımıza çıkıyor. Kitapta ilgimi çeken kısımları sizlerle bölüm bölüm paylaşmak istiyorum.
Ölümle burun buruna kalmış insanların, kendilerini en iyi anlayacak insanların ölmek için az zamanları kalmış yaşlı insanlar olduğu düşüncesi işlenmiş kitapta. Öyleki bunu gerekçe göstererek Irv’ı terapist olarak seçmiş hasta örnekleri de kitapta mevcut. Bu durumdaki bir hastasının Yalom ile arasında geçen bir diyalog beni çok etkilemişti okur iken. “Acaba, ben ölene kadar benimle görüşmeyi kabul eder misiniz?” Nasıl bir cümleydi bu böyle? Boğazınızı düğümleyen, düşünmenizi engelleyen, konuşmanıza imkan bırakmayan türden. Bir terapist olsanız bile :(
Böyle hastalar karşısında terapist nasıl davranmalıydı sorusuna cevap olarak Yalom kendi tecrübelerinden şunu aktarıyor: “Hastama sunabileceğim en değerli şey varlığım. Sadece yanında ol. Akıllıca bir şeyler söyleme çabasını bir kenara bırak. Fark yaratacak bomba gibi bir yorum aramaktan vazgeç. Senin yegâne görevin, tüm varlığınla burada olmak.”
Terapilerinde farklı yollar denemeyi seven Irv’ın hastalarından birinde terapiyi bir kitap üzerinden ilerletmeyi planlıyor. Hastaya yardımcı olabileceğini düşündüğü bir kitap: 
Kendime Düşünceler . Bu kitaptan da bir alıntı yapmak istiyorum. “Hepimizin ki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi.”
Hayatın sonuna geldiğimizi düşünsek de, ölümle yüzleşsek de unutmamamız gereken mesaj şudur aslında: “şu an yaşıyorum ve önemli olan da bu.”
Yalom’un yazı dilini seviyorum. Bazı psikiyatristler gibi yoğun ve anlaşılması zor bir dil kullanmak yerine basit, insanı içine alabilen bir yazı dili tercih etmesi hoşuma gidiyor.
Irvin D. Yalom bu kitabında genel olarak “ölüm” ile karşı karşıya kalmış hastalarının terapilerinden kesitler ile karşımıza çıkıyor. Kitapta ilgimi çeken kısımları sizlerle bölüm bölüm paylaşmak istiyorum.
Ölümle burun buruna kalmış insanların, kendilerini en iyi anlayacak insanların ölmek için az zamanları kalmış yaşlı insanlar olduğu düşüncesi işlenmiş kitapta. Öyleki bunu gerekçe göstererek Irv’ı terapist olarak seçmiş hasta örnekleri de kitapta mevcut. Bu durumdaki bir hastasının Yalom ile arasında geçen bir diyalog beni çok etkilemişti okur iken. “Acaba, ben ölene kadar benimle görüşmeyi kabul eder misiniz?” Nasıl bir cümleydi bu böyle? Boğazınızı düğümleyen, düşünmenizi engelleyen, konuşmanıza imkan bırakmayan türden. Bir terapist olsanız bile :(
Böyle hastalar karşısında terapist nasıl davranmalıydı sorusuna cevap olarak Yalom kendi tecrübelerinden şunu aktarıyor: “Hastama sunabileceğim en değerli şey varlığım. Sadece yanında ol. Akıllıca bir şeyler söyleme çabasını bir kenara bırak. Fark yaratacak bomba gibi bir yorum aramaktan vazgeç. Senin yegâne görevin, tüm varlığınla burada olmak.”
Terapilerinde farklı yollar denemeyi seven Irv’ın hastalarından birinde terapiyi bir kitap üzerinden ilerletmeyi planlıyor. Hastaya yardımcı olabileceğini düşündüğü bir kitap: Kendime Düşünceler . Bu kitaptan da bir alıntı yapmak istiyorum. “Hepimizin ki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi.”
Hayatın sonuna geldiğimizi düşünsek de, ölümle yüzleşsek de unutmamamız gereken mesaj şudur aslında: “şu an yaşıyorum ve önemli olan da bu.”
Yalom’un yazı dilini seviyorum. Bazı psikiyatristler gibi yoğun ve anlaşılması zor bir dil kullanmak yerine basit, insanı içine alabilen bir yazı dili tercih etmesi hoşuma gidiyor.·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.