Geçti içimdeki son bekleyişler. Seni yağmurlarda bekledim; her damla, yüreğimin boşluğuna düşen bir anı gibi yankılandı. Zaman, seni unutmama izin vermedi; her mevsim yağmurla birlikte senin adını fısıldadı. İçim, her hatıranda biraz daha kırılan bir kafesi andırıyor. O kafesin içinde suskun bir kuş gibi kalmışım — uçmayı değil, beklemeyi öğrenmişim. Ne zaman gökyüzü ağlasa, içimde bir şeyler çözülüyor; ne zaman güneş doğsa, yarım kalan bir vedanın sızısı geri dönüyor. Seni beklemek, artık bekleyişten çok bir hatıranın içinde yaşamaya benziyor
.
.
Yavuz Bülent Bâkiler
.birgunol.yerimde
.
Yavuz Bülent Bâkiler
.birgunol.yerimde
.·
104 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.