İnanç, sadece dilde kalan bir iddia değil; kalpte kök saldığında davranışa dönüşen bir hakikattir. Kur’an, imanı sürekli amelle birlikte zikreder; “İman edip salih amel işleyenler” ifadesiyle inancı hayattan ayrı düşünmenin mümkün olmadığını vurgular. Çünkü iman, sadece kabul etmek değil, o kabulün gereğini yaşamaktır.
İnsan, neye inandığını ancak nasıl yaşadığıyla gösterir. Amel, imanın dışa yansıyan suretidir; kalpteki samimiyetin delilidir. İman söylenir, ama amel ispat eder. Söz ile yaşantı birbirini tamamlamadığında, inanç kuru bir bilgiye dönüşür ve zamanla anlamını yitirir.
Hakikat, sadece bilinmek için değil, yaşanmak içindir. Allah’a inanmak, O’nun emrine uymayı gerektirir. Kalpte yer eden inanç, eyleme dönüşmediği sürece eksiktir.
··
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.