Zuhal ve Acar Baltaş’ın "Bedenin Dili" adlı eseri, iletişimin sahte cilasını kazıyarak, insanın en dürüst yüzünü "bedenini" yeniden okuyor.
Sözün hükmü geçici, bedenin tanıklığı ise kalıcı.
Çünkü ruh, cümlelerle değil, kas hareketleriyle konuşur.
İnsan konuşur… ama ne dediğini çoğu zaman kendisi bile bilmez. Kelimeler, düşüncelerin değil; niyetlerin maskesidir çoğu zaman. Oysa beden, her kelimenin arkasındaki çıplak gerçeği açığa çıkarır. Omzun düşüklüğü, gözün kaçışı, nefesin ritmi… Hepsi birer itiraf, birer şifre.
“Birini anlamak istiyorsan kulağını değil, gözünü aç.”
Bu cümle, iletişimde devrim niteliğinde bir çağrı.
Çünkü biz insanları dinlemeye o kadar alıştık ki, izlemeyi unuttuk.
Modern çağın iletişim trafiği, kelime çöplüğüne dönmüş durumda. “Anlatmak” yerine “göstermek” neredeyse unutuldu. Oysa beden dili, psikolojinin laboratuvarından değil; hayatın tam ortasından konuşur.
Toplantıda kimin sözü geçtiğini anlamak için CV’sine değil, oturuşuna bak diyor Baltaşlar.
Birinin özgüvenini ölçmek istiyorsan, ses tonuna değil, elinin masadaki konumuna dikkat et.
Asansörde herkesin sessizleşmesi bile bir tür savunma refleksi: İnsanlık, dört metrekarede bile kişisel alan savaşına giriyor.
“Masa otoritedir; yuvarlak masa eşitliktir.”
Yani kimin masası köşeliyse, egosu da keskindir.
Bedenin Dili, unuttuğumuz bir iletişim biçimini yeniden hatırlatıyor. İnsan konuşmayı öğrenmeden önce de anlatıyordu, bir bakışla, bir nefesle, bir duruşla. Ama sonra kelimeler geldi; içgüdü geri çekildi, sezgi sustu.
Bugün biri “ben samimiyim” dediğinde, artık kelimelere değil, omuzlarının pozisyonuna bakmak gerek. Çünkü beden, bilmeden doğruyu söyler; ruhun ağzı oradadır.
“Beden, ruhun WhatsApp’ıdır;
okundu bilgisi hep açık, mesaj silinse bile iz kalır.”
İletişim, bir sanat değil, bir sezgi biçimidir.
Kelimeler insanın aklını temsil eder; beden, ruhunu. Ve insanı gerçekten anlamak isteyen herkes bilir: Sözler kandırır, beden asla.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.