Kitabın son sayfasını kapattigimda zihnimde kocaman bir boşluk vardı. Cam gibi pürüzsüz ve saf bir gerçekliğin aydınlattığı bu roman birinin hayatıydı, birbirine tutunan kardeşlerin katıksız çıplak gerçekliğiydi.
Dört kardeş, dört hayat, alkolik bir baba ,sanatçı bir anne… Daha doğrusu çocuklarının biyolojik oluşumuna katkı sağlamış sorumsuzluk abidesi ebeveynler…
Anne, baba son derece özgürlükçü ,bohem ,macerasever hayatları ile dört çocuğunu peşlerinde sürükleyen, sevgisiz diyemem ama ilgilenmeyi bilmeyen ihmalkarlar.
Açlık, soğuk, vurdumduymazlık, yokluk, yoksulluk… Buz gibi gerçekleri evin sorumluluk sahibi kızı Jeannett’ten dinliyoruz.
“Camdan Kale” alkolik ama bilgin bir babanın çocuklarına yapacağına söz verdiği evleri ve asla gerçekleşmeyen kırılgan hayalleridir.
“Camdan Kale“ bir büyüme hikayesidir. Siz hiç kendinize üç yaşındayken yemek yaptınız mı ?Jeannette yaptı ve kimliğini oluşturmak için taciz de dahil nelerle mücadele etti bir bilseniz …
Sade ama etkileyici, duygusal olarak yoğun ama dramatik değil, yalın ve dürüst anlatımıyla sizi kendisine bağlar, ben kalbim kırılarak okudum bu kitabı. İnsan onurunun, umudun, sevginin ve vazgeçmemenin yüksek sesle bağırdığı bu kitabı size de tavsiye ederim.
Okudukça anlam bulan hayatlara…
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.