Garanti Karantina’yı okurken açıkçası bir türlü içine giremedim. Şiirler bana daha çok tekerleme gibi geldi, ne derinlik ne duygu geçti içime. Sanki sözcükler sırf kulağa hoş gelsin diye yan yana dizilmiş, ama gerisinde bir anlam, bir ağırlık yok. Şiir dediğin insanda bir iz bırakmalı, bir yankı yaratmalı; burada o yoktu. Ne anlatılmak istendiğini kavrayamadım desem yeridir. Biçim var ama içerik kayıp gibi. Kimi dizelerde zekice kelime oyunları seziliyor ama bunlar da bir noktadan sonra tekrara düşüyor. “Şiir demeye şahit lazım” derler ya, tam o durum. Okurken bir şey hissettirmeyen, sadece kelime cambazlığına dönüşmüş metinlerdi benim için. Kısacası, bende bir etki bırakmadı; ne duygusal ne düşünsel bir bağ kurabildim bu kitapla.
·
2 +1'leme
·47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.