Geçmişi Hatırlamak: Bir Son mu, Yoksa Bir Başlangıç mı?
Uçurumun kıyısında gezindiğiniz oldu mu hiç? Ya da kalabalık bir masada gülüp eğlenirken, içten içe ağlama isteğiyle boğazınızın düğümlendiği o anlardan birini yaşadınız mı? Umutsuzluğun, boynunuzda yavaşça sıkılan bir ilmik gibi daraldığını hissettiğiniz bir an... Ve Tanrı’nın sizi artık duymayacağına inandığınız o sessiz sonun birden haykırışı?
Semih Yörük, Son Perde romanına işte tam bu duygunun eşiğinde başlıyor. Karakterinin kendini asmaya kalktığı o ilk sahnede Tanrı’nın sesini duyması hem varoluşun sınırlarını hem de insanın kendisiyle hesaplaşmasını sert bir biçimde sorgulatıyor. Bu sahne sadece karakteri değil, okuru da kendi iç uçurumuna doğru çağırıyor. Yörük, zihnimize şu soruyu bırakıyor: “İnanç sarsıldığında, insan kendini hangi sahnede bulur?”
Romanın merkezinde, ünlü tiyatro yazarı ve oyuncu Sinan yer alıyor. Sahnelediği bir oyundan sonra psikoloji öğrencisi Ayla ile tanışması hikâyenin kırılma noktası oluyor. Ayla, Sinan’ın karanlık metinlerinin ardındaki psikolojik gerçeği anlamaya çalışan bir karakter. Röportaj bahanesiyle başlayan bu ilişki kısa sürede bir tür zihin oyununa dönüşüyor. Sinan’ın iç dünyası sahnedeki roller kadar karmaşık; Ayla’nın soruları ise bir terapist kadar derin. Aralarındaki diyaloglar ilerledikçe, bir tiyatro provası mı, bir aşkın filizlenmesi mi, bir psikolojik çözümleme mi, yoksa bir günah çıkarma mı okuduğumuzu ayırt etmek zorlaşıyor.
Roman, kedi-fare oyunu tadında bir psikolojik gerilim yaratıyor. Ancak Yörük’ün tercihi, olayları dallandırmaktan çok atmosferi ve karakterlerin iç çatışmalarını ön plana çıkarmak olmuş. Bu yönüyle kısa bir romanda büyük temalar anlatmaya çalışması, kimi yan karakterlerin yüzeyde kalmasına neden oluyor. Bu da yer yer duygusal bağ kurmayı zorlaştırıyor.
Yine de yazarın dili akıcı; bölümler sade ama vurucu. Hikâyenin (en azından kendi adıma) Zindan Adası’na göz kırpan yapısı, olayların azlığından dolayı hikayenin güçlenememesi belli bir noktadan sonra yazarı yol ayrımına sürüklüyor, bu yine de okurun zihinde hoş bir belirsizlik bırakıyor.
Semih Yörük, Son Perde’de kurgu anlamında güçlü bir çıkış yapıyor. Küçük dokunuşlarla hem psikolojik derinliği hem de karakter geçişlerini daha belirginleştirirse, çok daha olgun eserlerle karşılaşacağımızdan hiç şüphem yok. Kendisiyle roman üzerine sohbet etmekten büyük keyif aldığım bir dostum olması bu incelemeyi benim için daha da anlamlı kılıyor.
Yolu açık olsun; çünkü bazı yazarlar sadece yazmaz, insanın içindeki sessiz yankıyı sahneye taşır.
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ben de Semir kardeşimin üç romanını peş peşe bir hafa içinde okumuştum. Anlatımı çok akıcı. Bu kitabı da imzalı olarak ilk alanlardan birisiyim. en kısa sürede okuyacaklarım arasında yer alıyor. Esasen inceleme yazını okurken "Allahım inşallah spoiler yemem" diye biraz çekindiğimi söylemeliyim ama tabii bir yanım da gayet emindi spoiler olmayacağı konusunda. Güzel merak uyandıran bir inceleme yazısı olmuş.
Hocam dikkat ettiğim bir konudur, ama Semih hocanın olay örgüsü kısıtlı olunca biraz zor oldu :)
Tabi ben biraz sonradan gördüm ama koşturmaca içerisinde bana kitabını anlat deseler bu kadar güzel anlatamazdım gerçekten de kitap üzerine sohbet etmekte ayrıca çok güzeldi emeğine bütün düşüncelerine yorumlarına çok teşekkür ederim hocam😃
Aynil Onur Yüksel 😂😂😂 Böyle bir mizacım olduğu doğrudur, ama uzun sürmez, en fazla 3-5 cümle, leğer sürüyorsa gerçektir :) 
Seda Şenay Seda Hanım yalnız olmadığınızı bilin istedim :)
Kesinlikle okumalısınız hocam. Damağınızda leziz bir tat bırakacağından eminim 🙏