Akıl ÇağıFelsefe-Düşünce
Paine, Akıl Çağı’nda insan aklını dinin karşısına değil, tam merkezine yerleştiriyor. Vahiy dinlerini sorgularken aslında Tanrı’yı değil, Tanrı adına konuştuğunu iddia eden insanları eleştiriyor. Ona göre gerçek kutsal kitap, doğanın kendisidir; Tanrı’nın sesi, dogmaların değil evrenin düzeninde gizlidir. Kitap boyunca Paine, inanç ile kör itaat arasındaki farkı çarpıcı biçimde hatırlatıyor. Akıl, vicdan ve doğa kavramları üzerinden insanın özgür düşünme hakkını savunuyor. Din kisvesi altında işlenen kötülükleri, insanın uydurduğu sahte “tanrısal” otoriteleri ifşa ediyor. Akıl Çağı, bir inançsızlık değil, bilinçli bir inanç çağrısıdır. Tanrı’yı anlamak için kitaplara değil, aklımıza ve doğaya dönmemiz gerektiğini hatırlatır. Her sayfası, yüzyıllar öncesinden bugüne yöneltilmiş cesur bir sorgulama niteliğinde.
Paine’in İncil ve Ahit üzerine yoğun eleştirileri dikkat çekici olsa da, Kur’an-ı Kerim’e neredeyse hiç değinmemesi merak uyandırıcı. Belki de eleştirilerinin odağında kendi toplumunun inanç yapısı vardı; belki de Kur’an’da, akla aykırı bulduğu kadar çelişki görmemişti. Bu sessizlik bile, kitabın tartışma gücüne ayrı bir derinlik katıyor.
Ama ben yine de her şeyin yalnızca akılla açıklanamayacağına inanıyorum.İnsan bazen mucizeler karşısında kendi sınırlarını fark ediyor.Bir bebeğin doğuşu, ölümün ardındaki sessizlik, dua ederken hissedilen derin huzur… Bunlar yalnızca akılla açıklanabilir mi?
İşte tam orada, aklın ötesine uzanan bir rehbere, peygamberlerin ve kutsal kitapların yol göstericiliğine ihtiyaç duyuyoruz.İnsan yaratılışı gereği inanmak ister; bu, içsel huzurun kaynağıdır.Okumayı düşünenlere tavsiye edilir.
Yeni sayfalarda var olma dileğiyle...
·
221 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.