Özİnceleme
Bazı kitaplar vardır; sayfalarını çevirdikçe değil, her cümlesinde kendini yeniden keşfettikçe okursun. Öze Yolculuk da benim için tam olarak öyleydi. Okudukça, sanki içimde uzun zamandır sessizce bekleyen soruların yankısı daha da belirginleşti. Hayatta neyi gerçekten önemsediğimi, beni ben yapan şeyin ne olduğunu, hangi korkuların gölgemde saklandığını yeniden düşünmeye başladım.
Kalın’ın kelimeleri, insanın kendi derinliklerine inmekten korkmaması gerektiğini hatırlatıyor. Kendi geçmişimin izlerinde dolaşırken, yaptığım hatalar bile anlam kazandı. Bir zamanlar beni üzen, pişman eden şeylerin aslında içsel olgunluğuma giden basamaklar olduğunu fark ettim. Bu fark ediş, bir tür içsel barış gibiydi; sessiz ama sarsıcı. Kitap sadece bir düşünce yolculuğu değil, aynı zamanda ruhun kendiyle konuşmasıydı. Okudukça, geçmişin yankıları bugünün farkındalığına, geleceğin umutlarına karıştı. Her sayfada biraz daha kendimle yüzleştim, biraz daha sadeleştim.
Kalın’ın “pergelin ucunu sabitlemek” metaforu, kitabın özünü öylesine güçlü biçimde yansıtıyor ki… Dışa doğru genişleyen her dairenin anlamlı olabilmesi için, merkezin yani özün sabit kalması gerektiğini fark ettim. Hayatın karmaşasında ne kadar savrulursak savrulalım, insan ancak o sabit noktasını kendi özünü unutmadan yaşadığında dengede kalabiliyor.
Öze Yolculuk, bana bu dengeyi, yani pergelin merkezinde duran huzuru hatırlattı. Kitabı bitirdiğimde içimde sessiz bir dinginlik vardı. Artık biliyordum: bazen yolculuk bir yere varmakla değil, pergelin ucunu özüne sabitleyip kendine dönmekle tamamlanır.
Ve belki de bütün yollar, eninde sonunda, insana kendini buldurmak içindir.
·
103 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitabı okumadım ama okuyacaklarım arasına dahil olacak insanın içine dokunan bir kitap belkide kaçan öz güvenine dokunuyordur çok güzel anlattınız baya etkileyici bir kitap
Bazen insan kendini bulamıyor aslını keşfedemiyor yapabileceklerine olan inancı olmuyor güvenemiyor bir güvense o zaman başardıklarına kendisi bile şaşırır