Uzun zamandır Mustafa Kutlu'nun bir eserinden böyle keyif almamıştım.
Dolu dolu. Günümüz konularına, insan karakterlerine böyle kaliteli değinilmesi çok yerinde üstelik.
Basit bir üslup, içi dolu hikayeler.
Burda Bakan beyin açılışına geleceği bir tesisin hazırlık aşamasında geçen karakterlerin hikayesi konu ediliyor.
Kasabayı, çevresini, insanlarını kısacık ve akılda soru bırakmayacak şekilde tanıtıyor. Orda vakit geçirmişte herkese aşinaymışım gibi hissettim. Okurken hiç yabancısı değildim oranın.
İdiris'in hırsı yordu; kaymakam Çetin'in tercih ettiği yalnızlığı fazlasıyla üzdü; Reis Şemsettin'in içindeki bütün iyilik ve fedakarlığıyla kendisine, ailesine yetememesine kırıldım.
Evet kırıldım. En uygun kelime bu olurdu. Böyleleri hep en incinen olur. En yorulan en didinen ve hep yetemeyen, huzuru bulamayan...
Herkesin hırsının peşinde koştuğu, ilerlemek için çelme takması gereken dünyanın da fragmanını görmüş olduk burda da.
Küçük bir kasaba, sayılı insanlar ama geri kalan bütün dünyanın minyatürü hükmünde..
İnsanın gözünü ancak toprak doyurur demiş Peygamber efendimiz (s.a.v)
Bazen gözü de gönlü de tok olmaya yakın insanlara rast gelinirde dünya bir anlık yaşanılır bir yer hükmünde belirir.
Benim için Şemsettin böyleydi.
Çetin de bir nebze öyle sayılabilir.
Hayatın içinden parlayan böyle ruhlar için şükürler olsun.
Ve geri kalanları içinde Allah cümlemizin yardımcısı olsun.
Tavsiye olunur elbet.
·
239 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.