Beyaz Geceler'de insan olmak!!Edebiyat
Bu kitabı okurken insan ruhunun en sessiz, en derin köşelerine dokundum sanki. Dostoyevski, duyguları kelimelere dökerken öyle bir incelikle işliyor ki sayfalar arasında yalnızca karakterleri değil, kendi iç sesini de buluyor insan.
Her öykü, başka bir yalnızlığın, başka bir kırılganlığın hikâyesi. Dostluk, sevgi, vicdan, utanç… Hepsi insanın en gerçek hâliyle karşımıza çıkıyor. Kimi zaman bir cümlede durup kalıyorsun; çünkü o cümle, senin hiç söyleyemediklerini fısıldıyor gibi geliyor.
Bu öyküler kısa ama etkileri uzun. Bazı sayfaları kapatırken içimde bir sessizlik büyüdü ama o sessizlik buruk değildi de derin bir farkındalıktı sanki... Sanki Dostoyevski bana insan olmanın ne kadar acı ama bir o kadar da güzel bir şey olduğunu yeniden hatırlattı.
Bazı kitaplar biter ama insanın içinde oluşturduğu yankı hiç susmaz. Bu da tam olarak o kitaplardan biri! İçimde konuşan o yankıya kulak vermekten kendimi alamıyorum. Ve sanırım ben de tıpkı Dostoyevski gibiyim... ‘Yüreğim konuşurken ben susmayı beceremem.’ Ne yazık ki, gerçekten beceremem...
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.