Kitabın baş kahramanları Selim ve eşi Leyla. Hikâye, darbe döneminin karanlık günlerinde geçiyor. Livaneli yine kendine has diliyle o dönemin acılarını, baskılarını ve umutsuzluğunu anlatıyor. Ancak kitapta dikkat çeken bir nokta var: yaşananlar sadece sol kesimin gözünden aktarılmış. Sanki o dönemde acı çeken, hayatı altüst olan yalnızca bir tarafmış gibi. Oysa tarih tek taraflı değildir; milliyetçi gençler de aynı dönemde en az onlar kadar acı yaşadı, yıkıldı, susturuldu.
Bana kalırsa, Livaneli’nin anlatımı güçlü ama eksik. O dönemin acısını sadece bir cepheden değil, tüm yönleriyle görmek isterdim. Çünkü acı bir ideolojiye ait değildir; insana dairdir.
Sonunda Selim ve Leyla’nın başka bir ülkede yeniden bir araya gelmiş olmaları beni mutlu etti. Tüm o yıkımın, kayıpların, korkuların içinde bile bir umudun kalabildiğini görmek güzeldi. Belki de en çok o kavuşmayı bekledim sayfalar boyunca.
68 kuşağı ise yalnızca bir dönemin değil, bir arayışın simgesiydi. İnandıkları uğruna yaşadılar, sustular, dağıldılar, öldüler öldürüldüler.. Ama izleri hâlâ sürüyor... İyi okumalar şimdiden..
·
214 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hayatıalt üst olan sağcıların hikayesinide İbrahim Tenekeci yazsın🥴📚 emeğine sağlık , kitap o kadar çok okundu ki herhalde Birkaç sene okumam🤦
Bende acele ettim sanırım okumakta. Bir an nasıl gaza geldiysem 🤭 daha denk gelmedim ben bizim çocukların yaşadıklarını uzun uzadıya anlatan birine, döneme şahit olmuş olsam ben yazacağım ha.