Eskişehir'de ismi de en sevdiğim roman olan Don Kişot sahafının pek de uğrak olmayan rafları arasından çekip özgürlüğüne kavuşturduğum kitaptır, artık özgür çünkü hırçın ama derin dizelerini haykırabildi okuyuşumla. Gerçi bu kitap okunmak için yazılmaktan çok yazmak için yazılmış hissiyatı verir fakat bu da nadir görülen bir şey değildir. Şiirde fazla argo kullanımı tartışmaya açıktır evet. Fakat günümüz şiirinin "çirkinin estetiği"nden fazlaca beslendiğini göz önünde bulundurursak -ki modern dünyada neredeyse tüm güzelliklerin yerini çirkinlik aldığından ve geçmiş şairlerin yazacak pek de bir güzellik bırakmadığından zannımca normaldir- kabul edilebilir bir şeydir. Kapalı bir anlatımı vardır ama dizelerin üzerine düşünerek okumak epey keyiflidir.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.