Mustafa Kutlu, Hesap Gününde bize aslında hepimizin bildiği ama kaçtığı gerçeği hatırlatıyor. Hayat geçici, insan zayıf, dünya bir imtihan ve hepimiz sonunda hesap vereceğiz. Kitabın satırlarında dolaşırken hissettiğim şey yalnızca bir hikâye değil insanın kendisiyle yüzleşmesiydi. Çünkü kitap öyle bir yerden konuşuyor ki, sanki insanın kalbinde sakladığı gerçeği açığa çıkartıyor.
“Gök kararmış, bulutlar şehrin üzerine abanmış. Şöyle bir sağanak boşalsa her şey ferahlayacak ama yok; kasvet, sadece kasvet.”
Kitap tam da böyle bir ruh hâliyle başlıyor. İnsanların içindeki sıkışmışlık, şehirlerin içindeki boğulmuşluk… Yağmur bile yağmıyor, çünkü içimizin yağmuru durmuş. Modern hayatın telaşı, gürültüsü ve bencilliği ruhumuzu kurutmuş. Ferahlık yok, huzur yok, sadece kasvet. Ve sonra bir musalla taşının sessizliği.
“Musallada bir tabut, yeşil örtü üstünde, yapayalnız.”
Hayat ne kadar gürültülü olursa olsun, ölümün sessizliği yanında hepsi yok oluyor. O tabutun yanında güç, para, kariyer, öfke, kibir… hiçbirinin değeri yok. Çünkü:
“Her nefis ölümü tadacaktır.”
Kutlu bize bunu hatırlatmıyor sadece adeta yüzümüze çarpıyor. Dünyayı kendimizin zannederken aslında hiçbir şeye sahip olmadığımızı söylüyor:
“Yani mülk Allah’ındır. Kulun elinde bir şey yoktur, o Allah’a muhtaçtır.”
Kitabı okurken anlıyorsun ki bu dünya bir oyun değil imtihan. Servet de imtihan, fakirlik de.
Güzellik imtihan, çirkinlik de. Ve insan bu imtihanı kazanmanın tek yolunu Kutlu’nun cümlelerinde buluyor:
“Ben dersen yoldan çıkarsın.”
İnsanın en büyük düşmanı aslında kendi nefsi. Çünkü herkes kendini merkeze koymaya çalışıyor. O yüzden hayat kavgayla, hırsla, kıyasla doluyor.
Kitaptaki çocuk sahneleri beni en çok etkileyen bölümlerden biri oldu: “Ağlama nöbetleri geliyordu zamanlı zamansız… Bu çocuk derdini diyemediği için ağlıyormuş. Ama bir derdi yoktu ki. Kim bilir. Belki vardı ama kendi dahil kimse anlamıyordu.”
Bu cümle çocuk üzerinden aslında hepimize konuşuyor. İnsan, kendi içini çoğu zaman kendisi bile çözemez.
Soruyorlar. “Bu çocuk bunları niye yapıyor?” Belki fark edilmek için, belki yalnız olduğu için, belki içindeki boşluğu dolduramadığı için…
Kutlu’nun cevabı ise her şeyi özetliyor:
“Aslında küçük olsun, büyük olsun insanı anlamak zor.”
Herkes ağlıyor, gülüyor, seviniyor, üzülüyor ama hiçbir duygu dışarıdan göründüğü kadar basit değil. Çünkü insanın içinde iyilikle kötülük sürekli savaş halinde:
“Hem iyilikten hem kötülükten zevk alıyordu… Ancak kötülükten aldığı zevk bir süre sonra pişmanlığa dönüşüyordu. Bu günahın kefareti ödenmedikçe acı dinmez.”
Bu cümle, kitabın en acı gerçeği. İnsan hata yapar ama pişmanlığı unutursa geri dönemez.
Kutlu ayrıca hayata bir ayna tutuyor:
“Mazi bizi hiçbir vakit terk etmez.”
Geçmiş bizi ya güçlü yapar ya da taş gibi kalbimize oturur.
Ama her durumda insanın bir amacı olmalı.
Çünkü soruyor:
“İnsan nasıl mutlu olur? Mutlu olmak mümkün mü?”
Kutlu’ya göre mutluluk ne parada, ne başarıda, ne de dünyalıkta…
Mutluluk “iyi insan olmak”la başlıyor ama o da yetmiyor:
“Güzel ama bu iyi insan olma seni kurtarmıyor. Hesap günü ibadetlerin, helal ve haramın hesabını vereceksin.”
Kısacası kitap diyor ki.
Dünya geçiyor. Ömür göz açıp kapayıncaya kadar bitiyor.
“Güzel günler çabuk geçer.” Ve insan farkında bile olmadan hayatın akıntısına kapılıyor.
Bir gün dönüp bakınca insan şunu soruyor:
Ben ne yaptım?
Kime iyilik ettim?
Kime kötülük ettim?
Ne için yaşadım?
Ve en önemlisi…
Allah benden razı mı?
Mustafa Kutlu, Hesap Günü ile sadece bir hikâye anlatmamış.
İnsana kendi kalbini, hayatını ve akıbetini düşündüren bir ayna tutmuş. Ve ben bu aynaya bakınca şunu anladım:
Hayat kısa, ölüm kesin, hesap günü gerçek. Dünyayı kalbimize koyarsak kaybederiz;
Allah’ı kalbimize koyarsak kazanırız.
Tavsiye ederim.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.