Acının bir albenisi var , eninde sonunda herkes acı şeyler yaşıyor çünkü ölüm kaçınılmaz bir olgu ama insanın en yakınındaki insanları kaybetmesi ayrı bir şey babamı covidden toprağa verdiğim gün bunu anlamıştım ilk gün den sonraki günler daha çok acı veriyor çünkü bir sürü anı geçiyor insanın belleğin den evet acının bir albenisi var bu kitabı da popüler yapan şey bu her insan yaşıyor bunu. çünkü böyle şeyler herkes için aynı, empati yapmak insanı mutlu etmiyor, kendi acısını kaybettiği insanı hatırlıyor evet babasını hatırlıyor insan evet kitap üzüyor ama bana göre bu acıyı hissettirme dışında göklere çıkarılacak bir kitap da değil belli bir yerden sonra sıkıcı da geliyor ilk yirmi otuz sayfa babasının hastalık dönemi muazzam etkileyici ama sonrası biraz sıkıcı .bana acayip derecede hasan ALİ Toptaş'ın "kuşlar yasına gider" kitabını hatırlattı çok benzettim iki kitap da birbirine ,babanın işi üzerinden kitap kurgulanmış ikisi de bir anı romanı babayı anlatan bir anı iki kitabı ikisi de çok sevdim ikisini de çünkü iki kitap da bana babamı hatırlattı belki insanların bu kadar bu kitabı övmesinin sevmesinin sebebi de bu, acının bir albenisi var olduğundan daha güzel geliyor bize kitap. Belki insanların içindeki hüznü açığa çıkardığı için bu kadar beğenildi. Ama göklere çıkarılacak kadar da güzel değil...Bahçıvan ve ÖlümGeorgi Gospodinov