Neredeyse iki buçuk sene oldu. Saatler, günler, haftalar, aylar, yıllar geçti ardı ardına. Ben her seferinde tereddüt ettim. Her seferinde erteledim. Ne zaman bu kez hazırım diye düşündüysem yine olmadı, vazgeçtim. Yüreğim hızla atarken ellerim titrerken, bir soğukluk, üşüme vücuduma yayılırken vazgeçtim her seferinde. Bu kısır döngü uzun vakit devam etti. Sonra uzun süre bakmayacağım dedim kendi kendime. Gizliden bir kaç kez yine yeltensem de cesaretim galip gelemedi ürkekliğime. Bu gece Süleyman Çobanoğlu okuyup, Gökhan Kırdar dinledim. 'İşte cesaret topladım' diye bir umut yeniden gözlerimi iliştirdim. Ama nafile. Yine titremeye başladı ellerim. Yine refleksiyle mani oldu bana bütün bedenim. Bu gece de olmadı. Evet. Bu gecede bakamadım.
Bir gün olur da cesaretimi toplayıp uzun uzun bakabilirsem fotoğrafına anlatacağım çok şey var O'na.
Yüzü, gözü, çehresi ay gibi parlıyor hâlâ hafızamda. Onu bir an olsun unutmadım. Ama fotoğrafına bakamıyorum. Keşke uzun uzun bakabilsem. Ama olmuyor. Belki hiç olmayacak.
Sabah uyanmak nasip olursa aynaya bakıp şöyle diyeceğim :
' Dün gece de bakamadım fotoğrafına , ama hep yanımda kal, yüreğimde. '
Çünkü insan en çok annesini seviyor dünyada, en çok...
··
1 +1'leme
·22,4bin Gösterim
16 Yorum
Biliyorum sanki vücudundaki tüm kemikleriniz kırılmış gibi bi aci geçmek bilmiyor
Hocam acınızı anlayam ancak tahmin edebilirim. Rabbim nurlar içinde cennetine kabul eylesin inşallah…
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.