Masumiyetin Tel Örgülerde Kaldığı Yer
John Boyne’un Çizgili Pijamalı Çocuk adlı romanı, savaşın yıkıcılığını bir çocuğun saf gözlerinden göstererek okurun kalbini sessizce sıkıştıran bir hikâyedir.
Roman, sekiz yaşındaki Bruno’nun gözünden anlatılır; ailesiyle birlikte Berlin’den, babasının görevli olduğu bir “kampın” yanına taşınırlar. Bruno, evlerinin yakınındaki tel örgülerin ardında “çizgili pijama giymiş” çocuklarla dolu bir yer görür. Onlardan biriyle, Şmuel ile tanışması, romanın merkezindeki masum dostluğu başlatır.
Bu dostluk, aslında iki dünyanın çatışmasıdır: biri savaşın kurbanı, diğeri savaşın içindeki bir komutanın oğludur. Fakat çocuk dünyasında bu ayrımların anlamı yoktur; Bruno için Şmuel sadece “oyun arkadaşıdır”. Boyne’un en etkileyici yanı da burada gizlidir — o, tarih kitaplarının soğuk sayfalarında gördüğümüz bir trajediyi, iki çocuğun saf merakı ve dostluğu üzerinden yeniden hissettirir.
Romanın dili son derece sade, neredeyse naif; ama altındaki anlam son derece derindir. Yetişkinlerin dünyasındaki nefret, kör itaat ve ideoloji, çocukların anlayamayacağı kadar karmaşık; ama onların sessiz bakışlarında o dünyanın ne kadar acımasız olduğu çarpıcı biçimde görünür.
Final ise... kelimelerin yetersiz kaldığı bir sarsıntıdır. Çünkü o son, savaşın sadece cephede değil, masum kalplerde de nasıl bitmeyen bir yara açtığını gösterir.
Çizgili Pijamalı Çocuk, sadece bir savaş romanı değil; insanlığın vicdanına tutulmuş bir aynadır.
Tel örgülerin iki tarafında da aynı masumiyetin, aynı kırılganlığın olduğunu hatırlatır.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.