Meksikalı yazar Jorge Ibargüengoitia’nın Ölü Kızlar romanı, gerçek bir suç olayından esinlenerek kaleme alınmış; polisiye öğelerle toplumsal eleştiriyi harmanlayan bir metin. Kitaba başladığımda bir intikam hikâyesi okuyacağımı sanmıştım; ancak yazar kısa sürede amacının bunun ötesinde olduğunu gösterdi. Hikâye, genelev işleten iki kardeşin yaşamıyla başlıyor, ardından küçük bir kasabada kaybolan genç kızların ürkütücü öyküsüne dönüşüyor.
Romanı etkileyici kılan en önemli unsur, yazarın anlatım tercihi: olayları tanık ifadeleri ve resmi tutanaklar aracılığıyla aktarıyor okuyucuya. Karakterlerin konuşmalarında yalanın, korkunun ve suskunluğun toplumsal bir düzene dönüştüğü açıkça hissediliyor. Satır aralarında ise sistemin sessizliğine yöneltilmiş sert bir ahlak eleştirisi gizli.
Metne karşı en büyük eleştirim, akıcılık uğruna olayların ardı ardına sıralanması oldu. Çünkü bu tercih romanı yer yer yüzeysel bir hale getiriyor. İlk sayfadan son sayfaya kadar kesintisiz bir olay zinciri okumak, metni sürükleyici kılsa da benim okuma zevkime çok uygun bir anlatım değil.
Yine de Ölü Kızlar, toplumsal eleştirisi, gerçek bir vakadan beslenmesi ve temposuyla okunmaya değer bir roman. Belki de beklentimi fazla yükselttiğim için küçük bir hayal kırıklığı yaşadım.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.