Sayfa 60lardayken bu sabah elime alıp, gözlerim ağrısa da bırakmadan bitirdim, hemen bitirmese miydim bilmiyorum şimdi, ama dayanamadım.
Öncelikle bir ikilemimden bahsetmek isterim kendime dair; "Ben" diliyle anlatımlarda cok fazla psikolojik tahlil sevmiyorum aslında. Bana bir çaba tadı veriyor bu; kahraman bir psikolog, bir psikiyatrist edasıyla herşeyi anliyor, anlamlandiriyor, tahlil ediyor, teşhis koyuyor gibi, koparıyor beni kitaptan.. Ama, Ayfer Tunç u tam da bunu yaptığı için seviyorum! O kadar doğal, o kadar rahatsız etmeden, hatta rahatsızlık ne kelime, memnun ederek yapıyor ki bunu.. Ben hep ne yaşadığının fazlaca idrakında olan kahramanlar okuyorum, incelikli farkındalıklar okuyorum, gerçekçi insanlar ve bilinçli insanlık halleri..
Hikaye aileyle, toplumla içiçe bir örgü, içiçe girmiş soy-kadın hikayeleri.. hem bir örgü, hem merak, hem beni benden alan güzellikte bir anlatım. Doydum ama hızlı okuduğuma pişman olduğum bir kitaptı. Iyi okumalar dilerim, tadını çıkararak...