Kitaptan bana kalan ana duygu öfke: insanların birbirine yaptıklarına, sistemin sessizliğine, inanç kisvesi altında işlenen zulümlere karşı bir öfke. Bu sebeple metni bitirdikten sonra durup nefes almam, bir süre soluklanmam gerekti.
Mohamed Mbougar Sarr ile tanışma metnim Safi İnsan Onlar. Sevdiğim okurlar, yazarın insanlığa dair yaptığı derin analizleri övgüyle anlatmıştı; ben de merakla kitaba yöneldim.
Sarr, hikâyesine hızlı ve sarsıcı bir giriş yapıyor. Senegal’deki bir üniversitede akademisyen olan Ndéné Gueye, mezardan çıkarılıp aşağılanan birinin videosunu izlemesiyle olaylar başlıyor. Mezarı açılan kişi, homoseksüel olduğu için toplum tarafından ölümüyle bile dışlanıyor. Homofobi, din baskısıyla birleştiğinde ortaya çıkan bu tablo, bize fazlasıyla tanıdık geliyor; aslında bir hikâyeden çok gerçekliğin ta kendisini anlatıyor.
Yazarın anlatım tarzını özellikle sevdim. Karakterin iç monologları, vicdanla yas arasında gidip gelen düşünceleri metnin en güçlü tarafıydı. Özellikle yasa ve adalet üzerine kurduğu içsel sorgulamaları defalarca kez okudum, keşke yazar bu yönü daha da derinleştirseydi, diye düşündüm.
İçimde öfkeyle bitirdim kitabı ama bu öfke yazara değil, anlattığı dünyanın acımasız gerçekliğine.
İyi ki karşıma çıktı bu metin.
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.