Orhan Pamuk'un son okuduğum kitabını sürekli bir ikilem içinde okudum. Sanki hikayede amaçsız ve boşuna vakit harcıyormuş gibi hissettiğim çok yer oldu ki yazar da aynı şeyleri kendi yazarken ara ara hissetmiş. Hala daha niye okuduğumu bilmiyorum belki de boşuna zaman kaybettim. Orhan Pamuk kitapta iç içe geçmiş bir çok hikaye anlatıyor ve bunları bir köşe yazarı olan kahramanı ile yapıyor, Celal. Celal Mevleviden, Şeyh Galip'ten ve Binbir Gece Masalları gibi bir çok eserden etkilenerek benzer hikayeler yazdığı gibi İstanbul kabadayılarından, kendi yakın akrabalarından da etkilenerek yazılar yazan bir gazeteci. Kitabın başkahramanı Galip ise karısı Rüya tarafından karlı bir kış gecesi terk ediliyor. Galip, İstanbul sokaklarında adım adım Rüya'yı ararken aynı zamanda Celal'in hikayelerini de takip ediyor, hikayelerde ipucu arıyor bazen de bağlamdan kopuyor. Zira Galip Celal'in en sadık okurlarından ve amcaoğlu. Rüya da Galip'in amca kızı ve aynı zamanda Celal'in kız kardeşi. Sürekli tekrarlanan konular eşliğinde Galip habire Celal ve Rüya'yı arıyor. Galip'in herşeyi sakinlik ve sabırla karşılayan silik kişiliğinde Orhan Pamuk kendisini de buluyor bazen. Romanın beş yıllık yazma sürecinde arada bir Galip gibi hissediyor. Yılan hikayesini andıran kitabın okuması da hayli yorucu. İkinci bir şansım olsaydı okumazdım
·
136 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.