"AMA GİTME, LAVİNİA 2"
"Annem hep şöyle derdi benim: Bir şey, çabaladın ve başaramadın diye bitmiş sayılmaz. Onun haklı olduğunu o zaman anladım...Bir şey, çabaladın ve başaramadın diye bitmezdi. Uğruna göstermek istediğin bir çaba kalmadığında biterdi."
Bazı hikâyeler vardır, yıldızların sessizliğinde başlar. Bir bakışta, bir kelimede, bir “tutun bana” cümlesinde tüm kader çizgisi değişir. Leyla ve Baran’ın hikâyesi de tam olarak böyle bir noktada başlıyor. Bir kuyruklu yıldızın parlak izinde kesişen iki ruhun, aşkın hem en yıkıcı hem de en iyileştirici yanlarını keşfettiği bir yolculuk bu. Aylar önce Baran, Leyla’ya yalnızca iki kelime söylemişti: “Otur yaz.”
Ve Leyla yazdı. Korkularından, kayıplarından, ama en çok da umudundan doğan bir hikâye…
Şimdi ise kendi romanının satırlarıyla yeniden buluşmaya, kendi yazdığı kaderi eline almaya hazırlanıyor. Ama bazen evren, “mutlu son”u bizden önce planlamaz.
Bazen kalem, aşkın ellerinde yeniden yazılır.
Leyla için kaçış sona ermişti. Baran'ın elini tutmak, korkularını yenmek ve yepyeni bir hayata "merhaba" demek üzereydi. Ama hayat, tıpkı bir roman gibi, beklenmedik sayfalarla doluydu. Onları binlerce mil ötede bir araya getiren evren, bu kez defterine son bir dipnot düşmüştü: Leyla'nın romanından uyarlanan tiyatro oyununda başrolü Baran'ın eski sevgilisi Gözde oynayacaktı. İşte o an, mutluluğun kapısında beliren bir gölge gibiydi. Zaman durdu, kalp atışları hızlandı ve zorlu bir çelişkinin içine düşüverdi iki âşık. Geçmiş, tam da en mutlu oldukları anda, kapıyı çalıvermişti.
Şimdi aşkın önünde yeni bir perde açılır.
Affetmenin, kabullenmenin ve yeniden güvenmenin sınandığı bu sahnede, iki âşık “birlikte” kalmayı başarabilecek midir?
Yoksa aşk, kendi ağırlığıyla onları içine çeken bir kara delik mi olacaktır?
Yoksa yıldızları yerinden oynatan o aşk, bir kara delik gibi içlerine mi çekecek onları? Lavinia'nın hikâyesindeki gibi, "Gitme!" diye haykıracak mı bir yürek?
Belki de aşk, tam da bu noktada gerçek rengini gösteriyor. Mesafeleri sıfırlayan, kendi yolunu çizen, affeden ve affettiren... Hayal edenlerin, umut etmekten vazgeçmeyenlerin, korkularını yenerek iyileşenlerin hikâyesi bu. Leyla ve Baran'ın hikâyesi.
"Aşk, yalnızca mutluluk değil; aynı zamanda yüzleşme, affetme ve büyüme cesaretidir."
Gerçek aşk, korkularla yüzleşmeyi gerektirir.
Geçmiş, ancak kabullenildiğinde gerçekten geçmiş olur. İlişkiler, sadece romantik anlardan değil; zor konuşmalardan ve seçimlerden de oluşur.
“Ama Gitme, Lavinia”; aşkın mesafeleri nasıl sıfırladığını, affetmenin gücünü ve umutla yeniden başlamayı anlatan güçlü bir roman.
Kalemiyle iyileşen bir kadının, kalbiyle sevmeyi öğrenen bir adamın hikâyesi bu.
Aşka, hayallere ve ikinci şanslara inanan herkesin okuması gereken bir kitap.
Hayallerimizi yaşadığımız, bizi destekleyen Baran Kurt’lar hep karşımıza çıksın…
Ve unutmayın, bazen en büyük kaçış, en doğru yere götürür insanı.
Belki de aşk, yıldızların bile rotasını değiştirecek kadar güçlüdür.
Belki de her kuyruklu yıldız, aslında bir kalbin yeniden doğuşudur.
Kitapla Kalın.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.