Romanın Üslup Bakımından Değerlendirilmesi
1995 yılında yayımlanan Körlük, ilahi bir bakış açısıyla yazılan distopik bir romandır. Yazarın kendine özgü; ironik, eleştirel ve yoğun betimlemelerle örülü bir dili vardır. Dolayısıyla uzun cümleler içeren, noktalama işaretleri az olan, tıkalı bir diyalog sistemi dikkat çeker. Diyaloglar tırnak işareti olmadan, virgüller ve büyük harflerle birbirine eklenmiş şekilde ilerler. Bu yüzden “akıcılık yokmuş” hissi uyandırır ama aslında bu bilinçli bir tercihtir.
Çünkü yazar bu anlatı şekliyle biçim ile içeriği birbirine uyumlu hale getirmek istemiştir. Körlüğün yarattığı kaos, belirsizlik ve yönsüzlük, romanın anlatımında da hissedilir. Okur, tıpkı görme yetisini kaybeden karakterler gibi zaman zaman kimin konuştuğunu ayırt etmekte zorlanır. Böylece metin, okuyucuyu edilgen bir izleyici olmaktan çıkarır ve olayların içine çeker. Ayrıca karakterlerin isimle anılmayıp “doktor” ve “ilk kör” gibi sıfatlarla betimlenmesi, bireyselliğin yok oluşuna ve insanlığın geneline vurgu yapar.
Bu anlatı şekli, eseri diğer distopik romanlardan ayıran keskin bir çizgi olmuştur. Aynı zamanda okurları da ikiye ayırmıştır: Okur, hikayenin içine düşene kadar bu anlatı şeklinden rahatsızlık duyabilir. İlerleyen sayfalarda hikayenin akışı okuyucuyu içine çekmezse bu anlatı şekli de okuru yorabilir. Ama hikaye hazmedilmeye başlanırsa bu anlatı tarzı da okur ve kitap ile bütünleşir.
Yazarın bu tarzı başarılı olduğu kadar riskli bir tercihtir: Uzun, noktalamasız cümleler ve karmaşık diyalog tekniği okurun büyük kısmını zorlar. Bu yüzden kitap kolayca “satılabilir” olmaktan uzaklaşır. Ayrıca, yazar bu tarz ile alışılmış roman kurgusunun dışına çıkmıştır. Geleneksel anlatı kalıplarını bozduğu için eleştirmenlerden “okunmaz, anlaşılmaz” gibi tepkiler alma ihtimali vardır ve kısmen almıştır.
Sonuç
··
10,3bin Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.