Merhaba. Bu incelemeyi yazıp yazmamak arasında çok gidip geldim, itiraf etmeliyim. Çünkü 
Mo Yan’ın meşhur Nobel ödüllü romanı 
İri Memeler ve Geniş Kalçalar hakkındaki deneyimim, bildiğimiz kitap okuma tanımının çok ötesine geçti.
Sonunda yazmaya karar verdim, çünkü bu kitabı okurken hissettiklerimin ne kadar sarsıcı olduğunu anlatmam gerekiyor. Mo Yan’ın bu devasa eseriyle geçirdiğim zaman, sadece bir roman okumak değil, bizzat Çin tarihinin tozlu ve kanlı koridorlarında yürümek gibiydi. Adının düşündürdüğünden çok daha fazlasını vaat eden, anaçlığa yazılmış epik bir ağıt. Nobel Edebiyat Ödülü'nü neden aldığını her sayfada kanıtlayan bir başyapıt. Bu bir hikayeyi okumaktan çok, yazarın beni zorla karanlık bir tünele sokması ve oradaki her şeyi görmeye mecbur bırakması gibiydi. Kitap bittiğinde, o dehşet verici imgeler zihnimden çıkmadı, günlerce rüyalarıma girdi. Bir kitabın, okurunu bu denli korkutması ve huzursuz etmesi beni derinden etkiledi. Roman, Shangguan Ailesi'nin anası olan Lu'nun etrafında örülüyor. Bu kadın, bence dünya edebiyatının en unutulmaz karakterlerinden biri. Sekiz kız çocuğundan (onların nasıl olduğu konusunu açmak dahi istemiyorum)sonra nihayet bir erkek doğuran Lu, adeta bereketin, yıkılmaz azmin ve koşulsuz sevginin somutlaşmış hali. Eser boyunca, Japon işgalinden Kültür Devrimi'ne kadar uzanan kaotik dönemde Lu'nun çocuklarını yaşatma mücadelesi kalbimi yerinden söktü:( Mo Yan bu hikayeyi anlatırken annelik kavramının ne kadar kutsal, bir o kadar da acı dolu olabileceğini gözler önüne seriyor. Mo Yan’ın kalemi sert gerçeklikle absürt fanteziyi o kadar ustaca harmanlıyor ki, okurken hangi dünyanın içinde olduğunuzu şaşırıyorsunuz. Yazarın kullandığı büyülü gerçekçilik romanın ağırlığını hafifletmek yerine, aksine trajedinin etkisini katbekat artırıyor. Kara mizahın en keskin örneklerini bu sayfalarda buldum. İşkencelerin, tecavüzlerin ve açlığın ortasında bile bir kahkaha atabilme yeteneği.Bu sadece büyük yazarların başarabileceği bir denge. Romanın ismi başlangıçta provokatif gelse de hikayenin derinlerinde yatan ataerkil düzen eleştirisini ustaca vurguluyor. Erkeğe duyulan takıntılı ihtiyaç, kız çocuklarının görmezden gelinmesi ve erkek evlat Jintong'un meme fetişizmi üzerinden ataerkil dünyanın nasıl hastalıklı bir hâl aldığını görüyoruz. Bütün bu kaosu yaşayan ve ona direnen ise hep kadınlar oluyor. Kitap, Çin toplumunun erkek çocuk takıntısının neden olduğu toplumsal yaraları en açık hâliyle gösteriyor. 1038 sayfayı bulan bu destan, zaman zaman zorlayıcı ve mide bulandırıcı oldu. Kitap bittikten sonra bile o imgeler zihnimden silinmedi.Resmen travmatik bir okuma deneyimi yaşadım ama Mo Yan’ın dilindeki zenginlik ve akıcılık sayesinde elimden bırakamadım. Eğer Çin tarihine, güçlü kadın hikayelerine ve edebi zenginliğe önem veriyorsanız, bu roman kesinlikle listenizin başında yer almalı ama yok hassas mideliyim, yoğun şiddet ve travma anlatımlarından kolay etkileniyorum diyorsanız kesinlikle okumayın. Bu bir roman değil bir travma belgeseliydi. Keyifli okumalar dilerim :)
Mo Yan’ın meşhur Nobel ödüllü romanı İri Memeler ve Geniş Kalçalar hakkındaki deneyimim, bildiğimiz kitap okuma tanımının çok ötesine geçti.
Sonunda yazmaya karar verdim, çünkü bu kitabı okurken hissettiklerimin ne kadar sarsıcı olduğunu anlatmam gerekiyor. Mo Yan’ın bu devasa eseriyle geçirdiğim zaman, sadece bir roman okumak değil, bizzat Çin tarihinin tozlu ve kanlı koridorlarında yürümek gibiydi. Adının düşündürdüğünden çok daha fazlasını vaat eden, anaçlığa yazılmış epik bir ağıt. Nobel Edebiyat Ödülü'nü neden aldığını her sayfada kanıtlayan bir başyapıt. Bu bir hikayeyi okumaktan çok, yazarın beni zorla karanlık bir tünele sokması ve oradaki her şeyi görmeye mecbur bırakması gibiydi. Kitap bittiğinde, o dehşet verici imgeler zihnimden çıkmadı, günlerce rüyalarıma girdi. Bir kitabın, okurunu bu denli korkutması ve huzursuz etmesi beni derinden etkiledi. Roman, Shangguan Ailesi'nin anası olan Lu'nun etrafında örülüyor. Bu kadın, bence dünya edebiyatının en unutulmaz karakterlerinden biri. Sekiz kız çocuğundan (onların nasıl olduğu konusunu açmak dahi istemiyorum)sonra nihayet bir erkek doğuran Lu, adeta bereketin, yıkılmaz azmin ve koşulsuz sevginin somutlaşmış hali. Eser boyunca, Japon işgalinden Kültür Devrimi'ne kadar uzanan kaotik dönemde Lu'nun çocuklarını yaşatma mücadelesi kalbimi yerinden söktü:( Mo Yan bu hikayeyi anlatırken annelik kavramının ne kadar kutsal, bir o kadar da acı dolu olabileceğini gözler önüne seriyor. Mo Yan’ın kalemi sert gerçeklikle absürt fanteziyi o kadar ustaca harmanlıyor ki, okurken hangi dünyanın içinde olduğunuzu şaşırıyorsunuz. Yazarın kullandığı büyülü gerçekçilik romanın ağırlığını hafifletmek yerine, aksine trajedinin etkisini katbekat artırıyor. Kara mizahın en keskin örneklerini bu sayfalarda buldum. İşkencelerin, tecavüzlerin ve açlığın ortasında bile bir kahkaha atabilme yeteneği.Bu sadece büyük yazarların başarabileceği bir denge. Romanın ismi başlangıçta provokatif gelse de hikayenin derinlerinde yatan ataerkil düzen eleştirisini ustaca vurguluyor. Erkeğe duyulan takıntılı ihtiyaç, kız çocuklarının görmezden gelinmesi ve erkek evlat Jintong'un meme fetişizmi üzerinden ataerkil dünyanın nasıl hastalıklı bir hâl aldığını görüyoruz. Bütün bu kaosu yaşayan ve ona direnen ise hep kadınlar oluyor. Kitap, Çin toplumunun erkek çocuk takıntısının neden olduğu toplumsal yaraları en açık hâliyle gösteriyor. 1038 sayfayı bulan bu destan, zaman zaman zorlayıcı ve mide bulandırıcı oldu. Kitap bittikten sonra bile o imgeler zihnimden silinmedi.Resmen travmatik bir okuma deneyimi yaşadım ama Mo Yan’ın dilindeki zenginlik ve akıcılık sayesinde elimden bırakamadım. Eğer Çin tarihine, güçlü kadın hikayelerine ve edebi zenginliğe önem veriyorsanız, bu roman kesinlikle listenizin başında yer almalı ama yok hassas mideliyim, yoğun şiddet ve travma anlatımlarından kolay etkileniyorum diyorsanız kesinlikle okumayın. Bu bir roman değil bir travma belgeseliydi. Keyifli okumalar dilerim :)
·
314 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.