İnsanın en dipte bile insan kalma çabası1000Kitap
“72. Koğuş”ta sadece bir hapishaneyi değil, insanın çaresizlik içindeki direnişini anlatır. Rutubet kokan duvarlar, paslı parmaklıklar ve açlığın kemirdiği bedenler arasında hâlâ bir şey yaşar: insan onuru.
72 numaralı koğuşta adaletin yüzü yoktur, ama vicdanın sesini hâlâ duyarsınız. Bir lokma ekmeği paylaşmak bile bir tür devrimdir burada. Kaptan’ın, Hamdi’nin, Tahar’ın hikâyeleri birbirine karışır; kimisi iktidarın, kimisi korkunun, kimisi umudun sembolüdür. Her biri yoksulluğun içinde bile insanca kalmanın bir yolunu arar.
Orhan Kemal, ne kahraman yaratır ne de acındırır; o sadece gösterir. Gerçekliğin tüm sertliğiyle, ama aynı zamanda bir şefkatle... Çünkü bilir ki insan, koşullar ne olursa olsun, içinde taşıdığı insafla tanınır.Bu yönüyle “72. Koğuş”, bir toplumu içeriden anlatır: hapishane, aslında dış dünyanın minyatürüdür. Parası olanın sözü geçer, güçsüz olan susar. Ama bazen bir suskunluk bile bir başkaldırıdır.Roman bittiğinde, dört duvar arkasında sıkışanların değil, insanlığın özgürlüğü üzerine düşünürsünüz. Çünkü Orhan Kemal’in cümlelerinde umut hep bir köşede bekler.
Ne kadar karanlık olursa olsun, birinin insanca davranması bile ışık gibidir.
·
362 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.