Romantizm: İptal Edilebilir Sözleşme…
Bauman, Akışkan Aşk’ta modern insanın sevme kapasitesini değil, sevgiye tahammül sınırını inceliyor. Eskinin “sonsuzluk yemini” bugün bir “iptal edilebilir sözleşmeye” dönüşmüş durumda. İnsan hâlâ aşkı arıyor ama aşkı yaşatabilecek istikrarı yitirdi. Romantizm artık bir duygu değil, kısa vadeli bir projedir. İnsan bağlanmıyor; abone oluyor.
Modern çağın en tehlikeli yalanı “özgür aşk”tır. Çünkü özgürlük burada bir değer değil, bir kaçış biçimidir. İnsan bağ kurmadan yakın olmak ister, yakın olmadan da sevilmek. Böylece sevgi, bağ değil mesafeyle ölçülür. Herkes “boğulmadan bağlanma” derdinde — ama aşk zaten boğulmayı göze almayanın harcı değildir. Bağ korkusu, sevgi kılığına girmiş bir yalnızlıktır.
Bauman’a göre romantizmin çöküşü duygusuzlukla değil, fazla seçenekle geldi. Artık aşk, bir seçim yorgunluğudur. Sonsuz alternatifin olduğu yerde kimse kalıcı birini seçemez; herkes yeni birini denemekle meşguldür. İnsan, birini sevmediği için değil, birini seçemediği için yalnızdır. Bağ kurmak artık içgüdü değil, yönetim riskidir.
Aşkın ölümünü ilan eden şey teknoloji değil; verimlilik ideolojisidir. İnsan sevdiği için değil, “kendine uygun” olduğu için sever. Sevgi artık bir özveri değil, bir performanstır. Modern aşkın dili yatırım, duygusu ROI’dır — return on intimacy. İnsan, duygusal kazanç sağlamıyorsa hızla duygusal tasarrufa gider. Böylece romantizm, tutku değil, enerji yönetimi haline gelir.
Sonuçta Bauman bize acı bir tablo bırakır: aşk ölmüyor; hafifliğinden boğuluyor. Modern insan sevemiyor çünkü sevmenin yükünü taşımıyor. Bağlanmaktan korkan, bağsızlığında boğuluyor. Bu kitap bize tek bir soru bırakıyor: “Gerçekten sevmek mi istiyorsun, yoksa yalnızlığını estetikleştirmek mi?”
Ve işte bu sorunun cevabı, her modern âşığın utandığı sessizlikte saklı.
·
226 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.