Bir gün ben yine yürüyüşte tam, "Of, bugün canım hiç yürümek istemiyor," diye sızianınaya başladığımda, Ma bana döndü ve "Sadece
tane tane ve hissederek 'Şu an yürüyorum, şu an yürüyorum,' diyerek devam et," dedi. Artık neden diye sormanuya alışıyordum ve dediğini
yaptım. "Şu an yürüyorum, şu an yürüyorum . . . "Ve bir süre sonra gerçekten o yürüyüşü yapmaya, attığım her bir adımı fark etmeye başladım.
Biraz evvel içime basnuş olan sıkıntı dağılıp gitti ve hatta nefis kış güneşinin kemiklerimi ısıtma keyfini de çıkarıyordum.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.