Ruhun Derinliklerine Bir YolculukPsikoloji
Kitabı bitirdiğimde kendimi sadece bir roman okumuş gibi değil, ağır bir yüzleşmeden çıkmış gibi hissettim. "Bu kitabı çok beğendim" demek, hissettiklerimin yanında biraz zayıf kalıyor. Çünkü karşımızdaki metin basit bir kurgu değil; felsefenin o ağır yüküyle psikolojinin derinliğini harmanlayan, insanı hem huzursuz eden hem de bir şekilde o huzursuzluğun içinde aydınlatan bir yolculuk.
Yalom, bizi 19. yüzyıl Viyana’sının o puslu sokaklarına, dev fikirlerin havada uçuştuğu salonlarına öyle bir sokuyor ki, kendinizi Dr. Josef Breuer ve Friedrich Nietzsche ile aynı havayı solurken buluyorsunuz. Kitabın asıl vurduğu yer ise bu iki dev ismin kurgusal terapi süreci. Bir tarafta kariyerinin zirvesinde ama içten içe çökmüş Dr. Breuer, diğer tarafta ise fiziksel acılarıyla boğuşurken dünyayı sarsan sorular soran Nietzsche...
Okurken sürekli kendinize şunu soruyorsunuz: "Aslında hasta olan kim, doktor kim?" Seanslar ilerledikçe bu sorunun cevabı iyice birbirine karışıyor. Yalom’un ustalığı tam da burada; o kadar can alıcı diyaloglar yazmış ki, kendimi çoğu zaman o odadaki üçüncü bir sandalye de ben oturuyormuşum gibi hissettim. Nietzsche’nin o meşhur "Kendi alevlerinizde yanmaya hazır olmalısınız" sözü, kitapta sadece bir aforizma olarak kalmıyor; adeta okuyucuya "Hadi, sen ne zaman kendinle yüzleşeceksin?" diyen bir tokat gibi çarpıyor.
Beni en çok düşündüren kısımlardan biri de Breuer’in o "mükemmel" aile hayatıydı. Dışarıdan bakınca her şeyi tam, saygın bir burjuva hayatı... Ama karısı Mathilde ve çocuklarıyla kurduğu o düzen, aslında onun için altın bir kafesten farksız. Breuer’in o boğulma hissi aslında hepimizin bazen hissettiği o "ideal hayat" baskısını çok iyi yansıtıyor. Aile bir yandan sığınak ama bir yandan da bireyin kendi özgürlüğünü kurban ettiği bir sorumluluk zinciri olabiliyor. Yalom bu çelişkiyi o kadar dürüstçe vermiş ki, "sorumlulukla yaşamak" ile "gerçekten kendin olarak yaşamak" arasındaki o ince çizgide yürümek üzerine uzun uzun düşündüm.
Kısacası bu kitap, sayfaları çevirip bitireceğiniz bir macera değil; ruhunuzun en karanlık, en çok kaçtığınız köşelerine tutulan bir fener. Psikanalizin o ilk günlerine gitmek, genç Freud’un heyecanına tanık olmak ve en önemlisi varoluşun o zor sorularına Nietzsche’nin gözünden bakmak gerçekten sarsıcı bir deneyimdi.
Eğer sadece vakit geçirmek değil de, bittiğinde sizi biraz değiştirecek, aynaya başka bir gözle bakmanızı sağlayacak bir şey arıyorsanız, bu kitabı mutlaka listenize alın. Bittikten sonra kendinize bakışınızın eskisi gibi kalmayacağına eminim.
Herkese bol kitaplı günler ve keyifli okumalar diliyorum.
·
1 +1'leme
·1.206 Gösterim
3 Yorum
Nietzsche'nin sert vurucu nüktedanlarıyla Yalom'un psikanalitik tespitleri bir araya gelince sanırım varoluşsal sancıların zilleri çalmaya mı başladı (diyebilir miyiz) biraz varoluş biraz yokoluş arasında bir duraksama şöleni gibi. Ama yüksek dalgalardan!!!🤔
Kaydedip daha sakin kafayla okumak istedim :)
Gayet içini irdeleyen bir inceleme olmuş elinize kaleminize sağlık.
O kadar kendini itiyor ki bana doğru 'beni oku' edasıyla, lakin biraz ağır olur diye tereddütteyim 🤔 öyle midir acaba? 🙏🏽
Eline emeğine sağlık o kadar güzel anlatım yapmışsın ki kitabın bir hayranı olarak tekrar okuma isteğini uyandırdı:)))) ✨
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.