Bir yanda aile popülasyonundaki çocuk sayısı fazla olduğu için çok da üzerinde durulmayan bir çocuk, diğer yanda ise tek evladını kaybetmiş bir aile…
İki tarafın da eksik yanlarını tamamlamaya olanak sağlayabilecek bu emanetçi birliktelik, yazarın sade diliyle anlatılsa da, okurda derin bir empati bırakıyor bence.
Kitabı bitirdikten sonra insan, ister istemez düşünüyor: “Kim bilir, her iki taraf için de bu duygular ne kadar zordur?”
Hiç çocuğum olmadı, ama bu hissi kendi kedim Luna üzerinden düşündüğümde bile içim sızlıyor. Üstelik Luna, çok küçük yaşta kaybettiğim kedim Simba’nın adeta büyümüş bir kopyası olarak babam tarafından emanet edildi. Belki de bu yüzden, sevdiğini kaybetmenin ve sonra yeniden bir “emanet”i sevmeye cesaret etmenin ne anlama geldiği üzerinde yeniden düşünmemi sağladı.
Bana gerçek sevginin kan bağıyla değil, kalbin bağ kurma biçimiyle ilgili olduğunu bir kez daha hatırlattı 
Emanet Çocuk .
Sadece 80 sayfalık “çerezlik” bir kitap diye başlamıştım bu kitaba ama hissettirdikleri hiç de hafif değildi bence.
Emanet Çocuk .
Sadece 80 sayfalık “çerezlik” bir kitap diye başlamıştım bu kitaba ama hissettirdikleri hiç de hafif değildi bence.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.