Abdi gitti, Hamza geldi. Hamza gidecek…
Öncelikle bu kitapla birlikte şunu fark ettim ki ben betimleme sevmiyor değilmişim, ben okumaktan keyif aldığım, kendimi ait hissettiğim, kendi topraklarımın, dağımın, çiçeğimin kokusunu okumayı gayet de seviyormuşum! ( Bu yıl yarım bıraktığım bol betimlemeli dünya klasiğine selam olsun!)
İlk kitapta bir çocuğun, İnce Memed’in, nasıl zulme uğradığını, baş kaldırdığını, dağa çıktığını ve ezilen köylüye umut olduğunu okumuştuk. Bu kitapta ise daha sakin bir ortam var. Ancak yazar bu sakinliğin arkasında aslında siyasi ve toplumsal arka planı anlatırken bir yandan da İnce Memed üzerinden felsefe yapıyor. İnce Memed, Abdi Ağayı ilk kitapta vurmuştu. Köylü düğün bayram 3 yıl mutlu yaşadı. Sonra? Sonra Hamza geldi, Abdi’den daha beter daha zalim. Köylülere o kadar zulmediyor ki ‘aç bırak itaat etsin’ mantığıyla hepsi Memed’e bile düşman oluyor. Memed kitap boyunca aklı yeten herkese soruyor: “Abdi gitti Hamza geldi. O zaman bu uğraş niye?” Bu düşüncelerle Memed, kitap boyunca aklını kaybedecek gibi içten içe boğuşup duruyor.
Kitapta Memed’in kahramanlıklarından ziyade umutsuz köylülerin onu nasıl efsaneleştirdiğini okuyoruz. Nerdeyse kitap boyu hiçbir şey yapmayan Memed, halk arasında iyi ve kötü namı hiç eksilmeden, hatta artarak devam etti. Çünkü İnce Memed adı bir kişinin adı olmaktan çıkmış, bir umudun simgesi haline gelmişti. Çünkü Memed, “köylünün aklına karpuz kabuğu sokmuştu…”
Kitapta hilafet yanlısı kaymakam, kuvayimilliyeci Ali Safa bey, resmi bağlantılarıyla Ali Saim Bey… güçlünün yanında duran beyler, ağalar, jandarmalar… hepsi aslında bugün yaşadığımız toplumdan çok da uzak değiller. Yaşar Kemal de bunları çok güzel bir kurguyla bizlere aktarmış. Sabırsızlıkla devam kitaplarını okumayı bekliyorum.
Dipnot: Seyran seni çok sevdim. Canımsın.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.