Gerçekler...
Spoiler içerebilir.
Şimdiki Çocuklar Harika benim için sadece “çocukların eğlenceli mektupları” diye geçilecek bir kitap olmadı. Okurken sık sık gülümsedim ama o gülüşün altında hep bir dürtme, bir aynaya bakma hissi vardı. Aziz Nesin’in o ince mizahı tam yerinde çalışıyor: güldürüyor ama seni hafifçe dürtüp “fark ettin mi?” diye soruyor.
Zeynep ve Ahmet’in mektupları ilk bakışta masum, sevimli, çocukça… ama birkaç sayfa sonra anlıyorsun ki mesele bambaşka: Çocuklar aslında her şeyi görüyor. Öğretmenlerin tutarsızlıklarını, anne babaların söyledikleriyle yaptıklarının çelişmesini, ezberci eğitim sistemini, yetişkinlerin farkında bile olmadığı iki yüzlülükleri… Bizim “anlamaz” dediğimiz şeyleri onlar çoktan çözmüş bile.
Kitabın en sevdiğim yanı da buydu: O Hababam Sınıfı tadındaki hem eğlenceli hem acıtan tespitler. Bir sayfada kahkaha attırıyor, diğer sayfada “biz gerçekten böyle miyiz?” diye düşündürüyor. Çocukların bakışı öyle net ki, bazen insan kendi çocukluğunu unutmuş olmaktan utanıyor.
Aziz Nesin’in dili tertemiz, akıcı, sanki iki çocuğun mektubunu değil de kendi geçmişini karıştırıyormuşsun gibi. O mektupların arasından hem bugünün toplumunu hem de kendi büyüklüğümüzün çarpık taraflarını görmek mümkün.
Kısacası: Şimdiki Çocuklar Harika sadece çocuklara yazılmış bir kitap değil; bence özellikle yetişkinlerin okuması gereken bir yüzleşme metni. Hem güldürüyor, hem içini burkuyor, hem de “biz nerede yanlış yaptık?” dedirtiyor.
Ben severek okudum; bazı yerlerde gülüp geçtim, bazı yerlerde durup düşündüm. Kitabı kapattıktan sonra da “çocuklar harika da… biz ne durumdayız?” sorusu uzun süre içimde kaldı.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.