Belki acı bulaşıcıdır..
Golnaz Hashemzadeh Bonde'nin 
Bizden Geriye Kalanlar romanı, göçün, kaybın ve hayatta kalmanın kişisel bir hafızada nasıl yankılandığını anlatan güçlü ve sarsıcı bir metindir. Hikâye, İran Devrimi’nin ardından İsveç'e sığınmak zorunda kalan Nahid'in hayatı üzerinden, hem bireysel hem kuşaklar arası bir kırılmayı izler. Nahid kanserle mücadele ederken, geçmişin büyük acılarıyla bugünün kırık ilişkilerini yan yana getirir. Kızı Aram'la arasındaki mesafe, göçün yarattığı görünmez fay hatları, sürgünün kimlik üzerindeki yıkıcı etkisi ve anne olmanın ağırlığı romanın merkezinde yer alır.
Nahid'in iç sesi, romanın en keskin tarafıdır. Sert, öfkeli, zaman zaman suçlayıcı fakat bir o kadar da kırılmıştır. Devrimin yarım bıraktığı gençlik hayalleri, kaybettiği arkadaşları, göç ettikten sonra tutunmaya çalıştığı yeni hayatı ve en çok da kızına karşı içinde taşıdığı ikili duygu. Hem korumak ister hem uzaklaşır; hem bağ kurmak ister hem incindiği için kaçırır. Yazar, bu çelişkiyi büyük bir dürüstlükle ve çıplaklıkla anlatır. Nahid'in sesi, romanın duygusal yükünü en yoğun taşıyan unsurdur.
Bonde'nin dili, kısa ve keskin cümlelerle örülüdür. Yoğun bir duygunun etrafında dolandırmadan, doğrudan okurun kalbine yönelen bir üslup benimser. Nahid'in sesini zaman zaman öfkeli, zaman zaman yorgun, çoğu zaman ise çaresiz bırakan bu stil, hikâyenin ağırlığıyla uyum içindedir. Romanın parçalı yapısı, anıların kesintili akışını taklit eder; geçmiş ve bugün birbirine sızar.
Bizden Geriye Kalanlar, hem kişisel hem politik zeminde, "insanın kaç kere yeniden başlayabileceği" sorusunun etrafında dolaşır. Nahid’in ölümle yüzleşmesi, aslında bir hesaplaşmadır: Yaşadıklarına, kaçtıklarına, sustuklarına ve ardında bırakmak zorunda kaldıklarına karşı bir iç konuşma. Göçün yalnızlığını, anneliğin ağırlığını ve kırık bir hayatın içinde kalan sevgi ihtiyacını derin bir samimiyetle sunar. Sonuç olarak roman; kayıplarla dolu bir ömrün, cesurca ama acıyla söylenen son cümleleri gibidir..Roman-Edebiyat
Golnaz Hashemzadeh Bonde'nin Bizden Geriye Kalanlar romanı, göçün, kaybın ve hayatta kalmanın kişisel bir hafızada nasıl yankılandığını anlatan güçlü ve sarsıcı bir metindir. Hikâye, İran Devrimi’nin ardından İsveç'e sığınmak zorunda kalan Nahid'in hayatı üzerinden, hem bireysel hem kuşaklar arası bir kırılmayı izler. Nahid kanserle mücadele ederken, geçmişin büyük acılarıyla bugünün kırık ilişkilerini yan yana getirir. Kızı Aram'la arasındaki mesafe, göçün yarattığı görünmez fay hatları, sürgünün kimlik üzerindeki yıkıcı etkisi ve anne olmanın ağırlığı romanın merkezinde yer alır.
Nahid'in iç sesi, romanın en keskin tarafıdır. Sert, öfkeli, zaman zaman suçlayıcı fakat bir o kadar da kırılmıştır. Devrimin yarım bıraktığı gençlik hayalleri, kaybettiği arkadaşları, göç ettikten sonra tutunmaya çalıştığı yeni hayatı ve en çok da kızına karşı içinde taşıdığı ikili duygu. Hem korumak ister hem uzaklaşır; hem bağ kurmak ister hem incindiği için kaçırır. Yazar, bu çelişkiyi büyük bir dürüstlükle ve çıplaklıkla anlatır. Nahid'in sesi, romanın duygusal yükünü en yoğun taşıyan unsurdur.
Bonde'nin dili, kısa ve keskin cümlelerle örülüdür. Yoğun bir duygunun etrafında dolandırmadan, doğrudan okurun kalbine yönelen bir üslup benimser. Nahid'in sesini zaman zaman öfkeli, zaman zaman yorgun, çoğu zaman ise çaresiz bırakan bu stil, hikâyenin ağırlığıyla uyum içindedir. Romanın parçalı yapısı, anıların kesintili akışını taklit eder; geçmiş ve bugün birbirine sızar.
Bizden Geriye Kalanlar, hem kişisel hem politik zeminde, "insanın kaç kere yeniden başlayabileceği" sorusunun etrafında dolaşır. Nahid’in ölümle yüzleşmesi, aslında bir hesaplaşmadır: Yaşadıklarına, kaçtıklarına, sustuklarına ve ardında bırakmak zorunda kaldıklarına karşı bir iç konuşma. Göçün yalnızlığını, anneliğin ağırlığını ve kırık bir hayatın içinde kalan sevgi ihtiyacını derin bir samimiyetle sunar. Sonuç olarak roman; kayıplarla dolu bir ömrün, cesurca ama acıyla söylenen son cümleleri gibidir..·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.