Herkese merhabalar…
Bugün sizlere beni ilk sayfasından itibaren hem gülümseten hem de düşündüren bir kitapla geldim. Dubara Dubara; gençliğin telaşını, hayatta kalma mücadelesini, dostluğun en saf hâlini ve şehir hayatının her köşesine sinmiş karmaşayı ince bir mizahla yoğuran çok yönlü bir hikâye. Yazar öyle bir atmosfer kurmuş ki, mizahın içinde bir anda hayatın o tanıdık kırılma anlarını görüp hafifçe duraksıyorsunuz.
Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri, bölümlerin başında yer alan epigraflar. Hem bölümün ruhuna ön hazırlık yapan hem de okura minik bir nefes aralığı sunan harika dokunuşlar. Bu küçük detaylar bile yazarın ne kadar özenli çalıştığını gösteriyor. Mutlaka altını çizmek istediğim diğer bir nokta ise; kadın yazarların mizahı ne kadar güçlü, ne kadar ince ve ne kadar temiz bir dille yapabileceğinin şahane bir örneği olmuş bu kitap. Argosuz, küfürsüz, kimseyi küçültmeden, hele ki kadını asla objeleştirmeden güldürmeyi başarmak ciddi bir ustalık ister. Dubara Dubara tam da bunu yapıyor. Mizahın kaba olmadan da çok etkili olabileceğini okura yeniden hatırlatıyor.
Ayrıca hikâyenin satır aralarına ustalıkla serpiştirilmiş kültürel bilgiler, günlük yaşama dair ince gözlemler ve küçük sürprizler var. Bunların hiçbiri “bilgi olsun diye verilmiş” gibi de değil; aksine akışla uyumlu, merak uyandıran ve kitabı daha da zenginleştiren ayrıntılar.
Yayınevini zaten çok seviyorum; ne bassalar okurum dediğim, işine özenen yayınevlerinden biri. Bu kitapla da yine tam yerinde, çok keyif veren bir iş çıkarmışlar.
Dubara Dubara; ev arayan, hayatı anlamaya çalışan, birbirine tutunarak büyüyen gençlerin dokunaklı ama bir o kadar da komik macerası. Bazen koşturuyor, bazen saklanıyor, bazen küçük bir hatanın büyük bir karmaşaya dönüşüşünü izliyorsunuz ama tüm bunların içinde hiç kaybolmayan bir sıcaklık var.
Hem gülmek isteyen hem de samimi hikâyeleri seven, karakter gelişimine önem veren, hayatın gerçekliğini mizahla birlikte okumayı seven herkese tavsiye ederim.
Kitapla kalın.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.