Yazar:
Rukiye T. Ersoy
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 34 dk.
Sayfa Sayısı:
232
Basım Tarihi:
14 Ekim 2025
Yayınevi:
Maruzat Yayınları
ISBN:
9786259510217
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Dubara Dubaraİnsan ve Duygular
Puan vermedi
90'lı yıllarda ünlü bir tiyatro sanatçımız tarafından yayınlanan bir program vardı günümüz siyasi durumları,ülkenin içinde bulunduğu durumları,yaşanan zorlukları mizahi bir dille gündeme getiren ince ince göndermeler yaparak içinde bulunulan durumun aslında çok can yakıcı olduğunu esprili bir dille bizlere sunardı.Ben bu kitabı okurken onun lezzetini yakaladım diyebilirim. Kitapta yazar bize üniversite döneminde evsiz, barksız, çaresiz kalan gençlerin durumu, sosyal eşitsizlikler, yoksulluk, umuda tutunma çabası o kadar güzel mizahi bir dille anlatılmış ki hem okuyoruz ,hem okurken yüzümüzde tebessüm oluşuyor aynı zamanda düşünmeden de geçemiyoruz.Bazı gerçeklerle yüzleşmek evet acı oluyor ama yeniden yeniden farkına varıyoruz aslında bu satırları okurken İçinde bulunduğumuz bazı sıkıntılı durumların, süreçlerin.Ayrıca şunu söylemeden de geçmek istemiyorum kitabın içerisinde minik minik karikatürler de var. Bu da esere farklı bir hava katmış. Gerçekten hem eğlendiren, hem düşündüren aynı zamanda okura bir şeyler katan kitaplarla buluşmak son zamanlarda pek rastlanan bir durum değil kaliteli yazarlar, kaliteli yayınevleri ile buluşmak biz okurlar için büyük şans.En yakın zamanda yazar ile tanışıp yayınevinden çıkan güzellikler ile buluşmanızı kesinlikle ve kesinlikle tavsiye ediyorum.
.
"Bir ev bulmak için nikâh masasına oturulur mu? Barınma krizi, aşk, mizah ve hayal gücü… Hepsi aynı çay bardağında, kıvırcık bir duman gibi dönüyor. Karşınızda: Dipsiz Deniz! Yeni üniversiteye başlayan, cebi boş ama kafası hayallerle dolu iki öğrenci… Bir ev arıyorlar ama öğrenciye ev yok! Kirası uygun ama sahibi aksi. Sahibi ikna olacaksa tek şartı var: Dairede yalnızca evli çiftler oturabilir."
Dubara Dubara Rukiye T. Ersoy
Dubara Dubara Rukiye T. Ersoy
𝔻𝕦𝕓𝕒𝕣𝕒 𝔻𝕦𝕓𝕒𝕣𝕒
Bugün öyle bir kitap ile geldim ki…
Kapağına her baktığımda “Benim kafa da böyle kayboluyor…” diyorum. :)
Kitabın hem iç, hem kapak tasarımını çok beğendim . Karakter kartları evde azıcık polemik yaratmış olsa da, nihayetinde de aramızda paylaştık :)
Evettt dumanı üstünde, sıcacık, fırından yeni çıkan tazecik bir roman…
Hem mizahı ince, hem derdi büyük, okurunu hafifçe dürtüp “Ee sen?” diye sorgulatan cinsten.
Yazarın dili akıcı, anlatımı sade ama derin.
Olay örgüsü, kurgusu ve karakterleri öyle güzel bir bütünlük sağlamış ki kitap seni içine çekip konuk oyuncu yapıyor...
Üslubu hem şakacı, hem düşündürücü, hem de samimi. Hayatın tam içinden…
Sanki oturmuşsun, elinde kahven (çay da olur, ikram bizden :) ) karşında yazar.
Biraz dertleşmişsiniz, biraz gülmüşsünüz, biraz da içlenmişsiniz.
Karakterlerin her biri günlük hayattan fırlamış gibi…
Oldukları gibi, doğal, yalın ve gerçek.
Okurken bazen güldüm, bazen derin bir “uff” çektim, bazen de kendi içime doğru uzun bir yolculuğa çıktım.
Peki o son final sahnesi neydi , bambaşka bir son hayal ederken sevgili yazarım oldu mu hiç böylesi bir ters köşe ? Azer baba misali 'kurşun yedim sol yanımdan 'diye diye bakakaldım. :)
Dertli bir hikâyeyi argosuz bir mizahla böylesine zarifçe harmanlamak gerçekten ustalık işi.
Öğrencilerin yaşadıkları sıkıntılardan tut, günümüz ev sahiplerine, arkadaşlıklardan aile bağlarına , gönül ilişkilerinden gündemin hızla değişen hallerine kadar pek çok detay satır aralarına ince ince işlenmiş.
Sınıfsal ayrımlar, sistem eleştirileri, iş–ev dengesi… Hepsi dozunda, hepsi yerli yerinde.
Üstelik milli ve dini duyguları da es geçmeden…
İnsanın ruhunun acizliğini ve yaradılış gayesini hatırlatırken, yaşanılan sıkıntılara maneviyatla farklı bir bakış açısı sunmayı da ihmal
Puan vermedi
Merhabalar kitap sever dostlarım…
Bugün sizlere @maruzat.yayinlari dan çıkan
@_rukiye.t.ersoy kaleminden tazecik yepyeni bi eserle geldim.
Kapağına baskısına bayıldım yayınevimiz kendine yakışanı yapmış harika bi eser sunmuş bizlere…
Eserimizden bahsedelim.Yetiştirme yurdunda büyüyen Deniz ve Salih iki genç üniversiteye başlayınca karşılaştıkları ev sorununu mizahi bir dille dile getiriyorlar.
Onca ev içinde ev bulamadıkça acillerde camilerde kalmaya başlıyorlar ama böyle olacak gibi değildir artık
İki genç kalacak bir ev bulamayınca kendilerini tuhaf bir durumun içinde buluyorlar.
Ev sahibi Müjgan Rujgan hanım sadece evli çiftlere ev kiralayacağını öğreniyorlar Deniz ve Salih çaresizlikten sahte bir hikaye kurmak zorunda kalıyorlar.
Gönlüm Güzelide bu olaya dahil ediyorlar.
Bu planın içinde renkli garip ve komik karakterler aksiyon kokan olaylar ve zaman zaman fantastik ögeler karşılıyor biz okuyucuları…
Hikaye ilerledikçe hem kahkaha attırıyor hem de gençlerin yaşadığı ekonomik güçleri adaletsizlikleri ve hayata tutunma çabalarını anlatıyor.
Eser aslında küçük gibi görünen ama çok büyük dertleri olan insanların dünyasını mizahın ve dayanışmanın nasıl bir çıkış yolu olabileceğini samimi ve eğlenceli bir hikaye sunuyor.
Kitabın kapak baskısından tutun her yeri havalı duran bi eser.
İçeriğinde farklı bi ruh hali var eserin.Kendine özgü kendine has bi eser olmuş.İnanılmaz hoşuma gitti.
Üslubu hem şakacı hem düşündürücü bi eser.
Yazarımızın eline emeğine yüreğine sağlık…Okuru bol olsun tazecik yepyeni bi eser.Tavsiye ederim mutlaka okuyun…
.
.
Sevmek için sebep aramadım hiç, sesi Yetti kalbime.
Defolu hayallerimi indirim sepetinde satabilir miyim acaba
diye düsünüyorum.
“Pırlantadan alınmayan vergi, kitaptan alınıyordu; çünkü pirlanta alandan degil, kitap okuyandan
Dubara Dubara // Rukiye T. Ersoy // Maruzat Yayınları
Acı,tatlı,manidar bir ince mizah olduğu kadar düşündüren bir kitaptı.Kitabı okumak çok keyifliydi.Çünkü her sayfası samimi,umut dolu bir kitap ve insana gerçekten bu kadar olur mu?Bunlar yaşanır mı dedirten bir kitap okudum.Akıcı olduğu için çabuk okunan bir kitap.
Sadece bir ev arayan iki üniversite öğrencisinin başından geçen kırgınlıklar,dostluklar,sevgi kahkaha dolu bir kitap.Tabi ilk başta tamamen mizah dolu derken,her sayfasında insana dokunan okudukça da toplumsal sorunu ele alan eşitsizliği ve her bireyin bir şekilde bulunduğu sisteme tutunmaya çalışan olduğunu yeniden görüyoruz.Acaba öğrencilik hayatında neler
yaşanır diye sorguluyoruz kendimizi.
Dipsiz Deniz ve can dostu,yetimhaneden beri birlikte oldukları için aynı yerde okumak istediler. Ama hayat onları çok farklı şartlarla sınıyor.Yeri geliyor otogarda,hastanede,mescitte yeri geldi karakolda kaldılar.Tek istedikleri bir oda dahi olsa başlarını sokacak bir ev.Bir gün karşılarına Faysal Saysal adında bir emlakçı çıkar.Bir ev olduğunu ama kadının bekara ve öğrenciye ev vermediğini söyler.Bu evin sahibinin Müjgan Rüjgan adında biri olduğunu söyleyerek,evi evlenecek çiftlere ya da evli bir aileye mutlaka verebileceğini söyler.Dipsiz Deniz hemen bu durumda arayışlar içine girer ve Gönlüm Güzelden yardım ister.Tabii aralarında zamanla birbirlerine gönüllerini kaptırırlar.Artık evleri vardır ikili sıkıntıya girince yanlarına Abidin adinda biri taşınır.Abidinde ikisi arasina girerek cok iyi dost olurlar.Bu üçlünün karşısına ne çıkar ne yaşanır diye düşünürken olaylarin hizina kendileri bile yetişemiyor.Ama her geçen gün yeni bir macera Yeni insanlar hayatlarına dahil oluyor.Bu yüzden yaşadıklarını Hayret
Puan vermedi
DUBARA DUBARA
Yazar'ın, Dubara Dubara'sına ba/yıl/dımmm!
Bu, tam anlamıyla kapaktaki "Mizahı ince, derdi büyük bir hikâye" tanımının karşılığı bana göre
Kitabın kapak tasarımı bile o absürt ruhu çok güzel yansıtmakta. Başta sadece komik bir gençlik romanı bekliyordum ama okudukça katman katman açılan, günümüzün en yakıcı sorunlarına dokunan zekice bir eleştiriyle karşılaştım doğrusu
Hikayenin merkezinde, yepyeni hayallerle üniversiteye başlayan, cüzdanı ince ama gönlü geniş Dipsiz Deniz var. En sadık dostu Salih ile birlikte İstanbul'da kendilerine bir köşe arayışları, yani meşhur barınma krizi...
O kadar gerçekçi ve içten anlatılmış ki, o sıkışmışlığı resmen hissettim. Öğrenciye ev bulmanın, hele ki uygun fiyatlısını bulmanın imkansızlığı, bizi tam bir komedi dram sarmalına sokmakta.
Ve o kritik an.
Nihayet buldukları evin kuralı "Sadece evli çiftler oturabilir." İşte burada Dubara başlamakta!
Deniz ve Salih'in bir çatı bulmak uğruna kurduğu o sahte evlilik planları, uydurdukları nişan senaryoları ve türlü 'dubara'lar...
Okurken bir yandan kahkahalarla güldüm, bir yandan da gençlerin temel bir hak olan barınma için ne gibi zoraki maskeler takmak zorunda kaldığını görüp üzüldüm.
Yazar, bu mizahi çatının altında toplumsal eşitsizliği, yoksulluğu ve sisteme tutunmaya çalışan 'dini bütün Z kuşağı'nın çaresizliğini çok etkileyici bir dille eleştirmekte...
Kitapta geçen o fantastik ve ironik detaylar (Hayalet Oraletler, Gaflet Gofretleri, Atkuyruklu Emlakçı) hikayeye inanılmaz bir özgünlük katmış, adeta Türkiye'nin absürt gerçekliğini hicv etmekte.
Akıcı kurgusu sayesinde bir solukta bitti.
Eğer hem doyasıya gülmek hem de gülümserken 'gerçekten ne kadar zor bir hayat yaşıyoruz' diye düşündüren, zeki ve samimi bir kitap arıyorsanız, Dubara Dubara kesinlikle
Puan vermedi
@_rukiye.t.ersoy 'un kaleminden çıkan @maruzat.yayinlari basımı #dubaradubara isimli kitabın yorumu ile geldim bugün.Komedi,hayal, gerçekler hepsi iç içe geçmiş.Okul zamanı ev arayan gençlerin yaşadığı, karşılaştığı sıkıntıları tüm çıplaklığı ile sinema filmi tadında, trajik komedi diyebileceğimiz kıvamda bizlere sunuyor.Yazarımızın konuyu işleyişi,yazım dili çok güzel.Çoğunlukla gençlerin tercih edeceği bir kitap ama yetişkinler de severek okuyabilir.Ben uzun, ağır seyreden okumalardan sonra araya bu tarzda kitap almayı çok seviyorum.Şans veriyorum.Kahramanımız Dipsiz Deniz ve çok sevgili arkadaşı, dostu Salih...Ev ararken,ev sahiplerini ikna etmek için evleniyorum,yakında düğünüm var gibi söylemlerle başlayan,göstermelik nişanlı derken ev sahibinin belalılarına uzanan bir macera... Ben sevdim, size de öneririm.
.
."Yeryüzünün talebesi olabilmek için gökyüzünün öğrencisi olmak lazım."
.
. Güneş her sabah sahibi tarafından yeniden yaratılıyor bayım, farkında mısınız?"
.
."Defolu hayallerimi indirim sepetinde satabilir miyim acaba diye düşünüyorum."
.
. Dünyadaki en sert element sevmekten vazgeçmiş bir kadının kalbidir."
.
."Buzdan evimiz, tuzdan aşımız, şekerden aşkımız vardı ama bir gün yağmur yağdı."
.
."Bir kamyon atasözü derki; Azrail bile ayağıma gelecek, sen neyin tribindesin."
.
#bookblogerileokuyoruz
#tavsiyekitap
@maruzat.yayinlari
@_rukiye.t.ersoy
@book._blogerr
Bu kitapta sizi bekleyen şey klasik bir mizah değil; daha çok günlük hayatta karşılaşıp fark etmediğimiz tuhaflıkların büyütülerek, abartılarak ve zaman zaman da “Bu kadar da olmaz!” dedirten sahnelere dönüştürülmesi. Yazar, modern insanın koşturmacasını, kaygılarını, beklentilerini ve bitmeyen sorgulamalarını o kadar eğlenceli bir üslupla anlatıyor ki hem kahkaha atıyorsunuz hem de “Aslında hepimiz tam olarak böyle değil miyiz?” diye düşünmeden edemiyorsunuz.
Karakterlerin yaşadığı absürt olaylar, aslında hepimizin hayatındaki çıkmazlara, rutinlere ve küçük krizlere yapılan ince bir gönderme gibi. Kitap boyunca “gerçek ile gerçeküstü” arasındaki çizgi sürekli olarak bulanıklaşıyor. Bir anda kendinizi hem güldüren hem de içten içe düşündüren bir döngünün içinde buluyorsunuz.
Anlatım tarzı çok akıcı, hatta öyle ki elinizde kahveyle “bir iki sayfa okuyayım” diye başlayıp bir anda kitabın yarısını devirmiş oluyorsunuz. Dili sade, mizahı ince, mesajları ise gayet derin. Abartının içindeki gerçeklik hissi, kitabın en güçlü tarafı diyebilirim.
Eğer farklı bir mizah yaklaşımı seviyorsanız, karakterlerin tuhaflıklarında kendinizi bulmayı eğlenceli buluyorsanız ve gündelik hayatın absürtlüğüne kafa yormayı sevenlerdenseniz Dubara Dubara kesinlikle keyifle okuyacağınız bir kitap. Hem hafif hem düşündürücü; hem eğlenceli hem çarpıcı bir deneyim sunuyor.
Okurken hem gülüp hem de kendime çokça “ben de böyleyim” dediğim bir kitap oldu. Farklı bir tat arayanlara gönül rahatlığıyla öneririm. Bu güzel okuma deneyimi için teşekkürler.
İzahı olmayan şeylerin mizahı olurmuş derler…”
İşte bu söz, Dubara Dubara’nın kapısını çalıp “Ben geldim!” dediği an. Çünkü bu kitap, açıklanamayan ne varsa hepsini kahkaha paketine sarıp önümüze bırakıyor.
Üniversite öğrencilerinin ev bulma çabasıyla başlayan hikâye, dakikasında “Ben sadece ev aramıyorum, hayatın tüm renklerini de birlikte getirdim” diyerek çığ gibi büyüyor.
Dipsiz Deniz… Hayalperestliği dillere destan ama esas bombayı gözlemleriyle patlatıyor. Dünyaya öyle bir bakıyor ki, bazen “acaba fazla mı hissediyorum?” diye düşündürüp sonra tekrar olayların içine atlıyor.
Yanında da Salih var: Bazen akıl hocası, bazen fren pedalı, bazen de “yapma Deniz… yapma…” tepkisinin canlı hali.
Dipsiz Deniz paldır küldür dalarken, Salih arka planda acil fren görevi görüyor, hemde :) başarıyla!
Derken Abidin geliyor ve üçlü tamamlanıyor.
Bir evin içinde hem kendilerini hem birbirlerini keşfederken, okur olarak biz de “öğrencilik denen şey gerçekten böyle bir yer miydi yoksa ben mi yanlış okudum?” diye güle oynaya hatırlıyoruz.
Yazar o kadar bizden bir dille anlatmış ki… Cepte para eksik, yürekte umut tam. Her sayfada “evet ya, tam da böyle” deyip kendi anılarımıza selam çakıyoruz.
Sonra sahneye Faysal Saysal giriyor…yan karakter gibi gibi gözükse de ama meğer adam resmen olayların koordinatörü!
Ardından Müjgan Rüjgan, Teoman Jetoman derken üçlümüzün kafası güzelce karışıyor:
“Haydaa… Biz nerelere düştük böyle?”
O mütevazı ev bir anda sanki sezon finaline hazırlanan bir dizinin setine dönüşüyor; her kapıdan yeni bir sürpriz çıkıyor.
Ama işin en tatlı yeri,
Yazar mizahı sadece güldürmek için değil, dostluğun sıcaklığını, hayata tutunma çabasını ve büyüme sancılarını göstermek için öyle güzel kullanmış ki…
Her karakter insanın bir yönünü temsil ediyor sanki: kiminde
Dubara Dubara
"Kaybolan özel eşyalarınızdan müessesemiz sorumlu değildir. Buna zaman da dahildir. Ölülere sor, vakit nasıl geçermiş. Dirilere sor, yetmezmiş uçup gidermiş."
Dipsiz Deniz ve Salih bir öğrenci evi bulmak için uğraşıyordu. Fakat bir öğrenci için kiralık ev bulmak mı? Ahh bu ne kadar büyük bir sorundu böyle. Kimse yanaşmıyordu. Fakat tabi ki emlakçı Faysal Saysal'ın bunun için dahiyane bir planı vardı. Gönlüm Güzel sayesinde o ev tutulmuştu ama ev sahibi Müjgan Rujgan fark etmesin diye köşe kapmaca oynuyorlardı. Kiraya paraları yetmeyen ikilinin arasına üçüncü kişi olarak Abidin Dino katıldı. Ehh artık bu saatten sonra da onları kimse tutamazdı...
Ta ki Teoman Jetoman ortaya çıkana kadar... İşte şimdi olaylar daha da karmaşık bir hal almıştı. Aşk, entrika, kıskançlık ve hasret derken... Ne olduysa o 14 Şubat'ta oldu. Tarihe artık Kanlı 14 Şubat olarak geçecekti. Peki bundan sonra ne olacaktı? Komiser Servet İstikbal ve Saka Baba bu olaylara nasıl dahil olmuştu böyle? Hayatları daha ne kadar karmaşık olabilirdi ki? Tabi ki bunu da yaşayıp göreceklerdi.
Hem kahkahalarla okuyup hem de ince ince işlenen mesajları düşünüp sorgulayarak bitirdim kitabı. Öğrencilerin ve gençlerin yaşadığı zorluklar, geçim sıkıntıları ve gençlerin hayata tutunma çabasını okuyacaksınız. Ama dediğim gibi bolca kahkaha atarak ve bolca da düşünerek. Vee kitaptaki karakterlerin isimlerine ve de çizimlere tek kelimeyle bayıldım. Aaa az kalsın kitabın sonunda da ters köşe olacağınızı söylemeyi unutuyordum. Yani sözün kısası hem gülecek, hem bolca düşünüp sorgulayacak hem de öyle bir ters köşe olacaksınız ki... Benden söylemesi...
Ve kapanışı bir kamyoncu sözüyle yapmak istiyorum: Bir gün çok zengin olursam çocukluk satın alacağım. Büyüklük sizde kalsın.
Dubara Dubara
Selam dostlarım Valla beyler bayanlar, ben bu 'Dubara Dubara'yı bitirdiğimden beri kendimi İstanbul otogarında bir bankta uyanmış da cebimde tek kuruş kalmamış gibi hissediyorum, öyle bir kafa yaşattı bana. Hani bazen hayat seni evire çevire döver de sen sadece 'Elinize sağlık abi, güzel antrenman oldu' diye dalga geçersin ya, işte bu kitap tam o sinir bozukluğunun, o 'gülmesek öleceğiz' arafının kitabı.
Dipsiz Deniz ve Salih’in o yetimhaneden fırlayıp gelip, şu koca şehirde bir göz oda bulmak için kıvranışlarını okurken resmen ruhum daraldı. Ama öyle bir anlatmış ki Rukiye T. Ersoy; bir yandan 'Yahu ne bahtsız bedevisiniz' diye kahkaha atıyorsun, bir yandan da o 'kök salamama' sancısı kalbine iğne gibi batıyor. Aslında o meşhur 'sahte nişan' dubarası falan sadece bir kurnazlık değil be; resmen bir psikolojik hayatta kalma protezi. İnsanın dünyada hiçbir yeri yoksa, kendine yalandan da olsa bir yuva icat etmesi kadar hüzünlü ve bir o kadar da zekice çok az şey var. Biz buna literatürde 'savunma mekanizması' diyoruz ama aslında bildiğin 'çaresizlikten doğan yaratıcılık' bu.
O Müjgan Rujgan’lar, Faysal Saysal’lar falan... İsimler bile ayrı bir alem ama temsil ettikleri o duvarlar, o 'evli değilsen adam değilsin' dayatmaları varya; işte o toplumsal baskı karakterlerde resmen 'kimlik kayması' yaratmış. Kapaktaki o kafası girdaplaşmış adam figürü boşuna değil; adamın beyni overthinking’den (aşırı düşünmekten) yanmış, düşüncelerin içinde boğuluyor ama elinde hala bir trafik lambası tutuyor. Kendi hayatının 'dur' ve 'geç' tabelasını başkalarına kaptırmış olmanın o bitmek bilmeyen sancısı... Resmen bir 'ait olamama' sendromu dersi gibi ama içinde kahkaha efekti var.
Benim için bu kitap, sadece bir 'öğrenci evi' hikayesi değil; insanın kendi içindeki o karanlık boşlukla, o
