“Yılanların Öcü”nü okurken kendimi sadece bir köy hikâyesinin içinde değil, adalet için verilen çetin bir mücadelenin tam ortasında buldum. Fakir Baykurt’un anlatımı öyle canlı ki, sanki köyün tozlu yollarında yürüdüm, insanların sesini duydum, gerilimin her anını kendi içimde yaşadım.
Romanın merkezindeki Haceli ile Fakir Baykurt’un en çok sahiplendiği karakter olan Irazca Ana, beni derinden etkiledi. Özellikle Irazca’nın dik duruşu, haksızlığa karşı susmayan tavrı, “gücü olmayan insanların da onuru vardır” dercesine verdiği mücadele beni hem gururlandırdı hem de duygulandırdı.
Köyün içindeki çekişmeler, ağalık düzeninin baskısı, muhtarın çıkar oyunları… Hepsi okurken içimde bir öfke biriktirdi. Çünkü yaşanan haksızlıklar o kadar tanıdık, o kadar gerçek ki insan farkında olmadan kendini o insanların yanında saf tutarken buluyor.
Kitap boyunca hissettiğim en güçlü duygu şu oldu:
Bir evin yıkımı sadece topraktan ibaret değildir; bir ailenin onuru, emeği ve yıllarca verdiği mücadele de yıkılmaya çalışılır.
Fakir Baykurt’un dili hem sade hem çok etkileyici. Anlatımındaki doğallık, karakterleri ete kemiğe büründürüyor. Özellikle Irazca’nın her sözü, her bakışı içimde iz bıraktı. Bence romanın en büyük gücü de bu: köyde geçen bir olayın bile evrensel bir adalet mücadelesi haline gelmesi.
Son sayfayı kapattığımda düşündüm:
Gerçekten de bazen bir yılan değil, bir insan bile haksızlıkla karşılaştığında dönüp ısırabilir.
“Yılanların Öcü” benim için yalnızca bir roman değil, ezilen insanların sesinin ne kadar güçlü olabileceğini hatırlatan bir ağıt ve bir direniş hikâyesi oldu.
Kitaplı günler sevgili okurlar:)
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.