Herkese merhabalar.
Çok sevilen ama bir o kadarda çok eleştirilen bir kitap yorumuyla geldim.
Bu kitabı ne yazık ki severek okuyamadım Roman boyunca anlatılan ilişki, bir ask hikâyesinden çok, bir adamın saplantılı duygularının uzun bir kaydı gibi hissettirdi Kemal'in Füsun'a duyduğu şey sık sık "aşk" olarak adlandırılsa da, davranısları daha çok sahiplenme, takıntı ve kontrol etme isteğiyle şekilleniyor. Bu da romanın temel dinamiğini doğal bir duygudan uzaklastırıp rahatsız edici bir noktaya taşıyor.
Hikâyede özellikle cinselliğin bu kadar detaylı ve yer yer ölçüsüz sekilde anlatılması da beni oldukça zorladı. Bu bölümler hem gereksiz detaylıydı hem de anlatının bütününde bir samimiyet değil, bir rahatsızlık hissi yaratıyordu. Ayrıca bekaret meselesi de romanda tuhaf bir sekilde hem önemseniyor hem de önemsizlestiriliyordu. Bu çeliskili yaklasım karakterlerin duygusal karmaşasını derinlestirmek yerine, hikâyenin odağını bulanıklastırıyor ve okurda mide bulandıran bir etki bırakıyor.
Bir diğer problem ise kadın karakterlerin çoğunun Kemal'in bakısına sıkısıp kalmasıydı. Onların kendi sesleri, düsünceleri ve duyguları geri planda bırakılırken, anlatının merkezinde sadece Kemal'in arzuları ve iç hesaplasmaları kalıyor. Bu da romanı tek taraflı ve dengesiz bir hale getiriyor.
Her ne kadar istanbul'un nostaljik atmosferi dönemin kültürel yapısı ve sınıf iliskileri romanın arka planını zenginlestirse de, bu güclü çerçeve bile anlatıda problemli sekilde romantize edilen saplantıyı masumlastırmaya yetmiyor.
Sonuc olarak, edebi diline rağmen, saplantının aşk gibi sunulması, cinselliğin rahatsız edici detaylarla anlatılması ve kadınların arka plana itilmesi sebebiyle Masumiyet Müzesi ile bir bağ kuramadım ve okumaktan keyif alamadım.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.