“Klasik Bir Rus Kasırgası”Edebiyat
Yüzbaşının Kızına baktığımda, Puşkin’in o her zaman yaptığı şeyi yine yaptığını görüyorum !!! Sözüm ona küçük bir hikayenin içine, koca bir imparatorluğun nabzını gizliyor. Benim hoşuma giden taraf da tam burada başlıyor. Çünkü olay örgüsü sadece bir aşk hikayesi değil bir asker ailesinin iç disiplini, genç bir adamın kendi karakterini kurma çabası ve o karmaşa döneminde bile insan olmanın inceliğini koruma meselesi var.
Pyotr… biraz toy, biraz romantik ama esaslı bir çocuk.
Ben Pyotr’ın ilk halini okurken onun kendi ayrıcalıklarıyla büyümüş ama içi yumuşak, hayat ona sert bir tokat patlatmadan büyüyemeyecek dedim .
Smezjivska’da aldığı o disiplin, Yüzbaşının sıcak ama onurlu tavrı, Masha’nın sade ve dürüst varlığı….. Pyotr’ı yoğuran şeyler bunlar. Onun toy bir oğlandan dimdik duran bir adama dönüşmesi kitabın temel güzelliği.
Masha…… o sessiz bir güç.
O, Rus edebiyatındaki o “gürültüsüz ama kaya gibi sağlam” kadın tipinin özü. Kader ona az şey vermiş ama kalbi büyük, duruşu berrak.
Masha için şöyle düşündüm ;
“Bir kadın bu kadar gösterişsiz olup bu kadar kader taşıyabilir mi?”
Evet, taşıyor. Ve çok farkında olmadan başkalarının kaderini de etkiliyor. Onun doğruluğuyla Pyotr’ın kişiliğini bile yeniden mayalanıyor.
Pugaçov… işte romanın çatlağından içeri sızan o büyük karanlık.
İsyan sahneleri beni hem ürkütüp hem heyecanlandırmıştır. Çünkü Puşkin, Pugaçov’u siyah beyaz sunmaz. O bir katil de değil yalnızca, bir halk kahramanı da değil.
“Bu adamda tehlikeli bir karizma var.”
Evet. Pyotr’la olan ilişkileri de kitabın en sağlam damarlarından biri. Pyotr’ın dürüstlüğünü görüyor, ona öyle bir saygı duyuyor ki bu saygı bile iki adamın kaderini birbirine bağlıyor. Zamanın ruhuna bakınca, bu tür karşılaşmaların ağırlığını hissetmemek mümkün değil.
Aşk, isyan, sadakat…… ve bütün bu fırtınanın içindeki incelik.
Ben kitabın dramatik tarafını beğendim . Çünkü dramatik ama abartmıyor. Puşkin’in lirikliği zaten sakin bir ateş gibi…… Yanıyor ama yakmıyor. Duygu var ama çığlık atmıyor.
Pyotr’ın mahkeme sahneleri beni biraz kızdırmıştır “Bu çocuk zaten doğru olanı yaptı, neden kimse görmüyor?” diye. Ama o da Rus klasisizminin bir gereği !!! Kahraman mutlaka bir sınavdan geçer.
Ve orada Masha’nın karanlığa karşı tek başına yürüyüşü……
Masha konuşuyor, kendini ortaya koyuyor ve Pyotr’ın kaderini çekip çıkarıyor dipten.
Benim de en sevdiğin taraf da bu olmuştur sessiz bir kadının en kritik anda dünyayı yerinden oynatması.
Tipik bir Rus klasiği ama ben beğendim.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.