El Kızı ’nı okurken kendimi bir romanın içinden çok, büyük bir konakta dolaşıyormuş gibi hissettim. Nazan’ın görünmeyen ağırlığı, Mazhar’ın bitmeyen telaşı, Hacer’in her köşeye sinen sertliği… hepsi gerçek bir hayattan parçalar gibiydi. Bu karakterlerin hiçbirine tamamen kızamadım, çünkü her birinin içine gömdüğü kırıklar vardı. Ama en çok Haldun’un sessizliği dokundu bana; küçücük bir çocuğun sessizce büyüttüğü acı insanın kalbini burkuyor.
Orhan Kemal bu romanda sadece bir aileyi anlatmıyor; suskunlukların, baskıların ve görünmeyen savaşların içinde nasıl hayatta kalmaya çalıştığımızı da gösteriyor. Konaktaki her oda, her bakış, her cümle sanki bir şey saklıyormuş gibi. Kitabı bitirdiğimde sanki o konaktan yavaşça çıkıp kapıyı arkamdan kapatmışım ama duygularını yanımda taşımaya devam ediyormuşum gibi hissettim.
Bu romanı okurken kendinizi konağın içinde gezerken bulacaksınız; tavsiye ederim, pişman olmayacaksınız. Keyifli okumalar!
·
1.693 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.