@selinsafakkaleminden bu romanda insan zihninin sarkaç gibi bir uçtan diğerine savruluşunu, en çok da iki insanın birbirine hem ışık hem gölge oluşunu anlatıyor.
Merkezde iki karakter var: biri görev bilinciyle örülmüş, bastırılmış bir adam; diğeri ise Ferah adı gibi ferahlık getiren ama aynı zamanda derin bir sarsıntı yaratan bir kadın.
Ferah, bu hikâyede sıradan bir “kadın karakter” değil.
Onun varlığı, adamın bütün sistemini altüst eden bir dürüstlük gibi.
Korkusuz, sezgisel, duygularını saklamayan bir kadın.
Adamın zihni yıllardır emirlerle, görevlerle, disiplinle çevriliyken Ferah o kalın duvarların içine bir çatlak açıyor.
Onunla birlikte geçmişin, bastırılmış duyguların ve kimliğini unutmuş bir benliğin kapıları aralanıyor.
Roman ilerledikçe ikisi de içsel hesaplaşmalar yaşıyor.
Adam görevle kalp arasında sıkışıyor,
Ferah ise sevgiyle kendi varlığını koruma arasında.
Ama hikâyenin sonunda gelen Ferah’ın hamile olduğu haberi, tüm bu gerginliği bambaşka bir noktaya taşıyor.
O an anlıyorsun ki bu hikâye bitmedi; çünkü artık sadece iki kişiden değil, yeni bir başlangıçtan, belki de iki dünyanın birleşmesinden bahsediyoruz.
Ferah’ın karnında taşıdığı hayat, sembolik bir yeniden doğuş gibi.
Adam için bir umut, Ferah için bir korku, ama ikisi için de bir dönüm noktası.
Yazarın dili duru ama vurucu.
Özellikle karakterin iç sesleri, geçmişe dönüşleri ve kadına karşı hissettiği o karışık duygular çok gerçek.
Roman burada tamamlanmıyor çünkü bu hikâye üçüncü kitapta devam edecek.
Yazar, özellikle bu açık uçlu bitişle, okuyucuya hem merak hem de duygusal bir boşluk bırakıyor.
Sanki sarkaç bir anlığına durur gibi oluyor ama biliyorsun ki üçüncü kitapta o sarkaç yeniden harekete geçecek. 
Zihin Sarkacı 
Selin Şafak
Zihin Sarkacı Selin Şafak
··
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.