Stephen King 
Christine de klasik “şeytani nesne” temasını alıp yalnızca bir korku hikâyesi anlatmıyor; gençlik saplantıları, yalnızlık, öfke ve ergenliğin kırılganlığını da işliyor. Romanın merkezindeki 1958 Plymouth Fury, yalnızca lanetli bir araba değil Arnie Cunningham’ın içsel karanlığının bir yansıması gibi ilerliyor. Arnie’nin utangaç, ezilen bir gençlik hâlinden giderek soğuk, saldırgan ve neredeyse insanlıktan uzak birine dönüşmesi, romanın en güçlü yönlerinden biri.
King’in özellikle karakter dönüşümünü işleyişi çok sağlam. Arnie'nin Christine ’le kurduğu ilişki, bağımlılık metaforu gibi okunabiliyor: Ne kadar bağlanırsa o kadar tükeniyor, ama kopmayı da asla başaramıyor. Araba adeta kıskanç bir varlık
Arnie’nin hayatına kim girerse yok ediyor.
Roman aynı zamanda 1970’lerin sonundaki Amerikan gençliğinin arka planında geçiyor; arabaların kişilik simgesi oluşu, özgürlük arayışı, arkadaşlık ilişkileri oldukça gerçekçi işlenmiş. King’in atmosfer yaratmadaki ustalığı burada da var garajdaki sahneler, geceleri kendi kendine hareket eden araba, metalik kokular, farların “göz” gibi betimlenişi gerçekten tüy ürpertici.
Sonlara doğru anlatıcı Dennis’in bakış açısından, Christine ’in hâlâ “yaşıyor” olabileceğine dair verilen küçük ipuçları da King’in tipik şekilde hikâyeyi asla tam kapatmama yaklaşımı.
Özetle:
“ Christine ”, yalnızca lanetli bir araba romanı değil; kontrol kaybı, saplantı ve dönüşüm üzerine oldukça karanlık bir karakter hikâyesi. King'in en atmosferik ve alegorik işlerinden biri.
·
96 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.