Arkadaşlar, "Körlük" denen o kitabı okumak... inanın bana, benim için tam anlamıyla bir tokat etkisi yarattı. Saramago öyle bir dünya kurmuş ki, okurken "İnsanlık bu muymuş yani?" diye kendinize sormadan edemiyorsunuz. Bence bu kitap, görme yeteneğini değil, asıl vicdanını kaybetmiş bir toplumun acımasız bir aynası. Ne korkunç bir ironi!
Kitapta beyaz bir salgınla körleşen insanları bir kampa tıkıyorlar. Ve orada... orada görüyorsunuz işte! Medeniyet dediğimiz o incecik kabuğun nasıl da pul pul döküldüğünü. Dayanışma falan kalmıyor yerinde, sadece güç, şiddet ve korku hüküm sürüyor. Okurken midem bulandı resmen, çünkü insan hayatta kalma güdüsüyle ne kadar vahşileşebilir, bizzat buna şahit oldum. Kitabı konuşup da şu cinsellik meselesine değinmeden geçemem. Saramago, insanın en dip noktasını gösterirken, yiyecek karşılığında kadınların resmen zorla istendiği, aşağılandığı o çürümüş düzeni gözümüzün içine sokuyor. "Bu da mı olur?" derken buluyorsunuz kendinizi. Medeniyetin ne kadar kırılgan olduğunu, ne kadar kolay barbarlığa dönebileceğini gösteren en ağır sahnelerden biriydi benim için. Neyse ki doktorun karısı vardı, o tüm bu zulme karşı bir direniş noktası oldu. İşte o kadın... tek kelimeyle kahraman.
Toparlayacak olursam: Eğer kendinize "Gerçek körlük nerede?" diye sormak istiyorsanız, Saramago'nun "Körlük"ü bunun cevabını gözlerinizde değil, insan ruhunda aramanızı sağlayacak. Okuyun, okutun! Ama sağlam bir mideyle başlayın derim.
·
382 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.