Merhaba sevgili okur,
Fournier kitapları, arka kapakta, çok güzel tanımlanmış: sade, şiirsel ve sarsıcı…
Bu kitabını diğerleri kadar başarılı bulmadım ancak yazarın, genel olarak, böyle bir tarzı var.
Belli bir tema üzerinden, aile bireylerinden bahseden Fournier bu sefer annesinden bahsediyor. Kültürlü ve rafine zevklere sahip bir kadın. “Yaşama sevinci vardı ama yaşamak ona her zaman yaşama sevinci vermemişti. Hayatı boyunca mutluluğa düşkünlüğünü korumuştu. İnsanlığa yararı olanlarla, müzikçilerle, ressamlarla, yazarlarla, filozoflarla teselli bulmasını bilmişti...” diye bahseder annesinden. Ve yine her zamanki gibi hikayesini yaşlılığa ve yalnızlığa bağlar.
Zorluklarla, yalnızlıkla ve sancılı geçen bir ömrün vedası Albinoni'nin Adagio'su eşliğinde düzenlenen cenaze töreniyle yapılır. Kitabın sonunda kapak fotoğrafı daha anlamlı bir hâle gelir. “Zamanla fotoğraf sarardı. Siyahlar grileşti, griler beyaz oldu, annem silinmekte.”
Diğer kitapları kadar başarılı bulmadım ancak yazarın külliyatından bir parça olması açısından okunmaya değer. O bildiğimi Fournier hissi az da olsa hissediliyordu.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.