Kitabı okumadan önce yazarın biyografisini okumanızı tavsiye ederim. Turgenev, aşkı bir duygu olmaktan çıkarıp bir büyüme deneyimi olarak sahneye çıkarmış.
Hani bazen bir insana aşık olmazsın da, o kişi sayesinde kendini fark edersin ya…
İşte kitap tam olarak bunun edebi hali.
Zinaida’yı dinlerken aslında insan ne kadar güçlü dursada duygularından kaçamıyor..
Ve bu kitapta ilk aşk, bir kişiden çok bir geçiş ritüeli aslında çocukluktan yetişkinliğin eşiğine.
Vladimir’in yaşadığı o karmakarışık duygular bana Brain Games’in “duygusal yanılsamalar” bölümlerini hatırlattı.
Zihin, bir duyguya inandığı anda onu gerçekliğin merkezine yerleştiriyor; hatta bazen olmayan şeyleri bile olmuş gibi hissettiriyor.
Turgenev de bunu o kadar dingin, o kadar kırılgan bir dille anlatıyor ki, insan kendi savunmasız haline şefkat duyuyor.
Kitap bittiğinde içimde şöyle bir cümle dolaştı:
“Bazı aşklar unutulmaz olduğu için değil, insanı kendine döndürdüğü için ilktir.
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.