Kalbimi bıraktığım kitap kategorisindeki o ilk rafımın yeni adı: Nietzsche Ağladığında. Kitabın psikanaliz, bunalıma karşılık yoğun anlam arayışları, kişilik analizleri ve varoluşçu diyaloglarla harmanlanarak Freud, Nietzsche, Breur gibi önemli tarihi kişiler üzerinden hikayeleştirilerek anlatılması hem gerçek bir terapötik deneyim yaşatıyor, hem de ilham dolu yapısı ve olumlamalarıyla bu çağda bile birçok insana yön verecek bir başucu kitabı halini alıyor. Satır aralarındaki derin manaların zihinlerde yer ettiği donuk simülasyonlar, kalbine derin bir bunalımın öz farkındalığını inşa eden fakat öte yandan içindeki diyaloglarla bu içsel bunalımı tedavi eden rüyaların eşiğinde işe yarar olduğunu görebildiğin dopdolu bir ümit paradoksu, yalnızlığına eşlik edilememiş her insanın ortak duygularla bu acı gerçeği yalnızca keşfettiği ve usulce kabullenip yıldızlar doğurduğu bir güzellik, derinleştikçe iç çığlıkların gözlerden çakmak huzmeleri edasında patladığı koca bir alev topu ve ardından kalan sönük benizlerin isi.. Tüm bu acı karmaşaya karşılık, hâlâ yüreğini kollayabilmenin hassasiyetiyle taşan gözyaşları, asude yalnızlığı dost tercih edebilmenin kendiliği ve o kendiliğin soğuk ama korunaklı duvarlarında bizi içten güçlendiren kavi düşünceler...
İç güneşimizin kirli çamaşırlarıyla içimizi ısıttıran ve bize kötü, çirkin, eksik yanlarımızın da varlığını kabul ettiren bir kitap, kendinden kaçış ve sonsuz bir kendine varış mücadelesi, kendine vardıkça yanlış melodide tek başına çılgınca edilen dansın baş döndürücülüğünü sevdiren bir kitap, bunalımı ve yaşamayı sevdiren bir kitap, aslında her şeyin ortasında insan olma ihtimalimizi katıklaştıran bir doğallığa sahip. Kendi yüklediğimiz anlamlarla yarattığımız zaafların bize verdiği acıdan, yeni sorgulamalar ve farkındalıklarla
·
236 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.