Kalbimi bıraktığım kitap kategorisindeki o ilk rafımın yeni adı: Nietzsche Ağladığında. Kitabın psikanaliz, bunalıma karşılık yoğun anlam arayışları, kişilik analizleri ve varoluşçu diyaloglarla
Sen esirsin. Evet, esir! İraden dahil, her şeyini teslim ediyorsun. İlerde zincirlerini koparmak istesen de elinden gelmez: Bunlar seni gitgide daha sıkı, kıskıvrak bağlar. Bu zincirlerin ne melun olduklarını gayet iyi bilirim.
Hayallerimde "güzel ve yüksek şeylere dalışlar"ımda aşk maceraları yaşadım. Tanrım! Bu tamamıyla hayali, herhangi canlı varlıkla ilgisi olmayan aşklardan öylesine tatmin oluyordum ki, sonradan gerçek, tatbiki bir aşka hiç ihtiyaç duymuyordum; hatta gerçek bir aşkı lüks bile buluyordum.