Yoksulluk insanın duygularını koruyabileceği bir eşikken sefalet, insanı ve duygularını savunmasız bırakır; tıpkı Suç ve Ceza’da kadınların yine kadınlar tarafından acımasızca yargılanmasında olduğu gibi. Dunya’nın annesi, kızını Raskolnikov’un geleceği için zengin bir adamla evlendirerek hem kendilerini kurtarmayı hem de oğlunun yüksek bir mevki edinmesini umar; oysa adam, erkeklerin kadına borcu olmadığını savunan ve fakir bir kızla evlenip minnet duyan bir eş edinmeyi mantıklı bulan kibirli biridir. Sevgi yerine çıkar üzerine kurulan bu evlilikte huzurun değil fırtınanın büyüyeceği açıktır. Saint Petersburg’da yaşayan genç hukuk öğrencisi Raskolnikov da gördüğü rüyanın ve meyhanede duyduğu konuşmanın etkisiyle tefeci kadını öldürür; ardından yakalanma korkusu ile vicdan azabı arasında gidip gelen, kimi zaman sert, asi, kimi zaman umursamaz bir ruh hâline bürünerek okuru kendi iç fırtınasına çekiyor. Ona göre toplum görünmez sınıflara ayrılmıştır: Alt tabaka yaşamak ve çoğalmakla, üst tabaka ise yetenek ve gücü doğrultusunda kuralları aşarak dünyayı değiştirmekle yükümlüdür; bu nedenle kadını öldürmesinin sebebi üst sınıf insanların elinde bulundurduğu imkanlara ulaşmak mı,insanları kurtarmak mı yoksa kendi yoksulluğundan sıyrılmak mıdır sorusu sürekli yankılanır. Porfiri ise onu delille değil vicdanıyla yakalamak ister; çünkü en büyük ceza insanın kendi kendisiyle yüzleşmesidir, ancak insanlar gerçeğin acısından kaçarak başka yollardan teselli bulmayı seçerler. Böylece Suç ve Ceza, dönemin şartlarının insanı nasıl yönlendirdiğini, yapılanların bir protesto mu yoksa karanlığa teslimiyet mi olduğunu sorgulayarak insanın en büyük mahkemesinin kendi iç sesi olduğunu gösterir.
Kitabı okurken yer yer sıkılsam da bambaşka bir enerji bıraktı bende okumanızı kesinlikle öneririm.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.