Sait Faik denilince hemen öyküler aklıma geliyor. Yazarın çevre betimlemelerinde ve atmosfer oluşturmada usta olduğunu düşünüyorum. En çok da balıkçıları, kıyı kasabalarını, adaların sakinlerini ve İstanbul’un kenar sokaklarını, insanların sade gündelik eylemlerini anlatmasını seviyorum. Öykülerinde ayrıca doğa önemli bir yer tutuyor, çoğu metninde deniz, martılar, ağaçlar ya da sokaklar birer karaktere dönüşüyor. Ne kadar güzel bir gözlem gücü var. Her insanın, her mekânın içinde bir öykü saklı olduğuna inanan bir bakış açısıyla yazıyor diye düşünüyorum. Dolayısıyla Sait Faik’in öyküleri hem Türk edebiyatında modern öykücülüğün gelişimine öncülük etmiş hem de kendine özgü bir duyarlık yaratarak sonraki kuşaklara ilham vermiştir.
Sait Faik Abasıyanık’ın bu kitabı, yazarın insan sevgisini, gözlem gücünü ve yalın üslubunu en belirgin biçimde yansıtan eserlerinden biridir sanırım. Sıradan insanların gündelik yaşamları, küçük mutlulukları, kırgınlıkları ve yalnızlıkları sade ama etkileyici bir dille ele almış yazar. Büyük olayların değil, küçük ayrıntıların dünyasında karakterleri de çoğu zaman yaşamın kenarında duran ama iç dünyaları son derece zengin olan kişilerden oluşuyor. Diğer yandan çocukluk, gençlik ve toplum gözlemlerini harmanladığı bir atmosfer sunuyor. Öykülerde çocukların saf bakış açısı, sokakların hareketliliği ve insan ilişkilerindeki sıcaklığı göreceksiniz.
Yazar, özellikle yoksul insanların yaşamlarını anlatırken yargılayıcı değil, anlayışlı ve merhametli bir yaklaşımda olduğu için benim en sevdiğim tarafı da bu oluyor sanırım kendi adıma. Bu nedenle içindeki öyküler yalnızca bireysel hikâyelerden oluşan bir bütün değil, aynı zamanda insanların birbirine ve hayata nasıl tutunduğunu gösteren duygulu bir anlatıya dönüşüyor.
Özellikle kitaba ismini veren hikayeyi çok seviyorum. Belki tünelin içinde ilerlerken sanki kendi iç dünyasının gölgeleriyle yürüyor, her adımı hem bir korkuya hem de aydınlığa duyulan umuda benziyor kim bilir.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.